Doorgaan naar hoofdcontent

Ventileren en let it go

Schrijven, fotograferen, tekenen, koken... het zijn maar enkele van mijn uitlaatkleppen. Volgens mij heeft iedere mens een uitlaatklep nodig, hoe groot die klep hoeft te zijn, dat moet ieder voor zich uitmaken.

Ik las gisteren enkele artikels over werkstudenten en moet zeggen dat ze in grote lijnen herkenbaar waren. Wanneer je aan het werken bent, denk je al na over die paper die je nog moet schrijven of die tekst die je nog moet lezen. Wanneer je aan het studeren bent, denk je aan die strijk die nog moet gedaan worden. Ben je aan het strijken dan kijk je snel wat Netflix waardoor het hoofd nog verder maalt. Nadien ben je niet tevreden dat het huishouden weer wat op de rollen staat maar denk je aan nog honderd-en-een-dingen die je moet doen.

Het heeft te maken met de huidige verwachtingen die Pinterest-borden, Facebook en andere online toestanden ons voorschotelen: wie droomt niet van hét perfécte bureau (hah, ik heb een bruine tafel met roze poten, hoe Pinterest-worthy is dàt!)? Wie droomt niet van het pérfecte huis zonder hoopjes (zie Lilith), puur gevuld met appeltaart-ruikende aroma's? Of van die afgewerkte to-do-lijst? We willen presteren; op alle vlakken, als de beste.

Volgens mij heeft het echter vooral te maken met je eigen verwachtingen. We leven in een tijd waar zowat àlles mogelijk is, en niets kan leuker zijn dan zelf mogen beslissen waar je heen gaat in je leven. Er is alleen één catch: je moet natuurlijk wel de juiste keuze maken. Je moet de juiste partner kiezen, het juiste aantal kinderen, de juiste job, het juiste huis, de juiste hobby... Want nu we zelf mogen en kunnen kiezen, zijn we het op zijn minst aan onszelf verplicht om toch het perfécte te kiezen, is het niet? Awel hé: b*llsh*t! Want iedere zelfbewuste mens wéét dat hij/zij ook niet perfect is. Nog beter: perfect bestaat helemaal niet, zelfs al zou je er bewust voor kiezen. Perceptie vervangt perfectie; het is maar hoe je iets bekijkt.

Die taak is nog niet af? Bravo, je hebt tijd gemaakt om samen met je gezin te genieten van de mooie zonnige dag! Deed het geen deugd?
Die kinderen zou je even aan het plafond willen plakken? Prima, straks besef je des te meer hoe leuk ze ook wel kunnen zijn!
Je les verliep minder goed dan je gehoopt had? Je hebt terug een uitdaging om het beter te doen en je hebt bijgeleerd vandaag!
Je had tijd tekort om te koken en haalde gewoon een kip met brood? Fijn, je leert je kinderen dat mama's en papa's ook maar gewoon mensen zijn!
Je huis ziet eruit als een speelplaats? Eveneens prima; jullie léven, er mag gelééfd worden! Later zullen je kinderen heus niet terugdenken aan dat clean huis...

Wacht dus niet om 'jezelf te belonen' tot alles 'perfect' is; zoek jouw uitlaatklep en gebruikt ze geregeld. En heb je je best gedaan om één van de puntjes op je to-do-lijst af te werken, wees dan gerust even écht tevreden. De rest volgt wel...

Mijn punt: je mag nog zo streven naar perfectie, op een dag komt er sowieso een einde aan. Wanneer je je perceptie een béétje bijstelt, kan het leven zoveel happier zijn...

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Doe je eigen ding

Eén van de grootste voordelen aan studeren, lesgeven en een gezin runnen is dat ik me tamelijk goed kan inleven in mijn doelgroep afstandsonderwijs. Er zijn heel veel situaties waarbij ikzelf onmogelijk een kant-en-klare oplossing kan geven, hun situaties zijn vaak veel moeilijker dan die van mij! Maar toch kan ik af en toe helpen de scherpe randjes eraf te halen...

Na die jaren combineren besef ik maar al te goed hoe eenzaam het soms wordt als werkstudent. De gewone student zit (bijna) iedere dag tussen de medestudenten, je ziet anderen zweten en zwoegen en je hebt begot zelfs live studiegroepen die elkaar helpen (of tegenhouden). Wanneer je lessen online volgt (of gewoon zelf studeert), heb je die sociale omgeving niet, dan moet je puur op jezelf alles zien te vinden en op te lossen. Daarom raad ik iedereen aan om je toch te wagen aan enkele colleges om mensen te leren kennen. Je hoeft geen dikke vriendjes te worden (al hebben we er hier zelfs een vriendin/babysit aan overgehouden!)…

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 
twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.
drie Ho…

Mijmeren... de beginnende leerkracht

Gisteren besefte ik, tijdens de lange rit van Leuven terug naar West-Vlaanderen, dat dit echt het laatste jaar wordt. De laatste keren in de aula luisteren naar een Prof. De laatste keren teksten doorspitten, kleuren, studeren... Nog één jaar, nog één keer alles geven.

Toen kwam ook het volgende besef: ik sta meer dan 10 jaar in het onderwijs! Je merkt het al... lange autoritten, die zijn niet aan mij besteed. Teveel gemijmer, teveel nostalgische gedachten in mijn hoofd. Al is er natuurlijk niets mis met even te stil staan bij het verleden.

In de tien onderwijsjaren deed ik heel wat ervaring op en ik botste af en toe eens ferm tegen de muur. Zelfs nu, wanneer je zou denken dat ervaring de bovenhand neemt, steven ik soms nog op die muur af. Maar wat vooral gebeurde tijdens de afgelopen 10 jaar, was het ontdekken van de liefde voor de klas. Het gevoel wanneer je uit de klas komt, nadat een les goed gegaan is, dat is onbeschrijfelijk. Af en toe mogen meemaken dat iemand zegt: "Je he…