Mama leert

Al heel vroeg moeten we leren keuzes te maken: "Wil je graag naar een pretpark of naar de bioscoop?". Of als tiener: "Wat ga je nu kiezen, die broek of dat jurkje, je hebt maar een bepaald budget?". Ga je naar Werchter of naar Tomorrowland? Al die leuke dingen komen op je af en kiezen is steeds winnen maar ook een beetje verliezen... Als volwassene wordt het allemaal nog moeilijker; je hebt meer en meer verplichtingen. Je moet je huis proper houden, kleren wassen, jezelf minstens een beetje toonbaar maken, voor de kinderen zorgen, rekeningen betalen, gaan werken (om die rekeningen überhaupt te kunnen betalen), eten op tafel toveren (iedere dag dan nog wel!), een belastingaangifte invullen, gericht sparen voor de toekomst (van jezelf én van je kinderen) en nog duizend-en-een-dingen erbij. Wat hierboven opgesomd staat, daar kan je moeilijk onderuit (tenzij je een bodemloze put vol geld hebt), en dan is het aan jou om met die kostbare, resterende tijd, keuzes te ...

"Dien steeds alle taken tijdig in. Zorg dat je steeds voldoende tijd rekent om een opdracht te maken." Honderd keer heb ik dat zinnetje al getypt de afgelopen jaren. En ondanks mijn eigen overtuiging dat dit zo belangrijk is, merk ik dat ik zelf ook nog geregeld last heb van het uitstelgedrag. Ik stel een dag voorop om goed door te werken en eens die dag er is, duurt het ondanks alle goede voornemens plots enorm lang voor mijn motor begint te werken. Hoe komt dat toch? Bij mezelf merk ik een patroon: je ziet plots een zee van ruimte voor je, je wil duizend-en-een-dingen gedaan krijgen en daardoor kookt het hersenpan(netje) over. En dan mag je nog zo lachen met mijn lijstjes, weekplanners, dagoverzichtjes, ze helpen. In mijn "agenda" noteer ik kriebel-krabbel alles samen in veel te kleine kottekes wat het geheel nogal overdonderend maakt. Tip 1 (en note to myself): neem een agenda/planner die groot genoeg is voor je! Gelukkig zijn er oplossingen. Standaard li...

Ik neem jullie even mee naar het prachtige jaar 2008, ik was 21. Toen trouwden we en kwam een klein baby'tje in mijn buik wonen, dat was halfweg/eind augustus ongeveer. Moet ik even vermelden; meer dan een week voor "we" de positieve test in handen hadden, was ik al doodziek. Oké, geen droomzwangerschap, maar straks wél een droombevalling? Wishful thinking. Na een helse zwangerschap, volgde een helse bevalling. Oké, dan maar een droombaby. Wat was hij mooi, knap, lief, schattig. Dat mijn buik kapotgesneden was, ik niet kon rondstappen en mijn eigen baby niet meteen kon verzorgen, dat namen we er maar bij. Onze mooie, knappe, lieve, schattige baby, die had ook last van een niet zo mooi, niet zo knap, niet zo lief en absoluut niet zo schattig gehuil. Hij gilde, krijste. Niet zomaar tijdens de 'huiluurtjes', niet zomaar wanneer hij honger had of een verse luier nodig had. Neen, continu, constant, iedere dag, de hele dag. Oké, dat namen we er maar bij. Dat hij '...

Een beetje à la #aswespeak zoals bij Nele  en Lilith  maak ik met plezier een korte verzameling van wat me de laatste dagen bezighield. #1 De afgelopen week woonde ik een meeting bij over de praktische aanpak van 'mijn' onderzoek. Het is eigenlijk het onderzoek van mijn promotor waar ik in mee stap maar toch. De praktische kant werd nog meer verduidelijkt, de doelen werden nogmaals benadrukt en het geheel werd (in mijn hoofd) terug wat helder. Intussen heb ik een lijstje gevuld met kernbegrippen en centrale topics om mijn literatuurstudie verder uit te bouwen. #2 Morgen krijg ik een stagiaire over de vloer. Voor het vak wat ik al bijna 10 jaar geef. Hoewel ik het steeds boeiend vind om iemand anders aan het werk te zien - een andere aanpak is altijd goed om eens te zien! - vind ik het ook wat moeilijk. "Mijn klas" eventjes uit handen geven, spannend! #3 De dagen vliegen nog steeds aan een razend tempo voorbij. De sociale agenda is redelijk goed gevuld waardoor d...

Na een optimistisch idee: "IK BEN GENEZEN" blijkt mijn stem toch nog steeds 'kapot' te zijn. Ik klink übersexy maar dat is helemaal niet volgens plan. Het plan is om terug beter te zijn en er deze week hard tegenaan te gaan: literatuurstudie! Groepswerk! Lesvoorbereidingen! Vergaderen! Koken! Huishouden! Nu maar hout afkloppen dat het lukt. Het verhaal van het hooi en de vork, ik ben geen fan... We hebben uiteindelijk nog kunnen genieten van een fijn weekend, er werd nog heel wat geschrapt van de to-do-list en we trakteerden de kindjes op skeelers en mini op een stepje. We aten taart, snoep en 'vierden' nog een beetje feest. We vulden boekentassen met nieuwe sportschoenen (turnpantoffels zijn echt niet meer dat hé), een nieuwe portie koekjes en fruit, we tekenden agenda's en vulden bestelbriefjes in. Ik kocht een nieuwe 'boekentas' en ben dus ook helemaal fris (euhu) om morgen terug naar de klas te gaan! Morgenochtend begint de rush terug: bote...

Wie me een beetje kent weet dat ik nooit onderweg ben zonder notitieboekje en/of agenda. Een portefeuille heb ik niet meer, wel een kleine filofax (ja, zo'n old fashion agenda op papier!) waar ook mijn belangrijkste kaarten inzitten. Maar die agenda, die heb ik dus al-tijd constant bij me. Niet omdat ik zoveel te regelen heb, de meeste dingen staan gewoon vast. Vraagt iemand iets, geen risico om het te vergeten, ik kan meteen zien wat of hoe en alles netjes aanvullen! En dan volgt altijd dé hippe opmerking: "Waarom in godshemelsnaam niet digitaal?" Iedereen (zeker ikzelf) heeft toch altijd zijn/haar smartphone op zak? Awel hé, laat ons zeggen dat ik die de helft van de keren zou kunnen gebruiken. De andere keren kom ik er niet ver mee. Omdat ik aan het bellen ben wanneer iemand een afspraak wil vastzetten. Of - en daar komt de tip - omdat ik mijn smartphone niet bij me heb! Wanneer ik écht wil doorwerken/studeren, leg ik dat ding zover mogelijk bij me vandaan. Omdat...

Eén van de grootste voordelen aan studeren, lesgeven en een gezin runnen is dat ik me tamelijk goed kan inleven in mijn doelgroep afstandsonderwijs. Er zijn heel veel situaties waarbij ikzelf onmogelijk een kant-en-klare oplossing kan geven, hun situaties zijn vaak veel moeilijker dan die van mij! Maar toch kan ik af en toe helpen de scherpe randjes eraf te halen... Na die jaren combineren besef ik maar al te goed hoe eenzaam het soms wordt als werkstudent. De gewone student zit (bijna) iedere dag tussen de medestudenten, je ziet anderen zweten en zwoegen en je hebt begot zelfs live studiegroepen die elkaar helpen (of tegenhouden). Wanneer je lessen online volgt (of gewoon zelf studeert), heb je die sociale omgeving niet, dan moet je puur op jezelf alles zien te vinden en op te lossen. Daarom raad ik iedereen aan om je toch te wagen aan enkele colleges om mensen te leren kennen. Je hoeft geen dikke vriendjes te worden (al hebben we er hier zelfs een vriendin/babysit aan overgehouden...