Mama leert

Al heel vroeg moeten we leren keuzes te maken: "Wil je graag naar een pretpark of naar de bioscoop?". Of als tiener: "Wat ga je nu kiezen, die broek of dat jurkje, je hebt maar een bepaald budget?". Ga je naar Werchter of naar Tomorrowland? Al die leuke dingen komen op je af en kiezen is steeds winnen maar ook een beetje verliezen... Als volwassene wordt het allemaal nog moeilijker; je hebt meer en meer verplichtingen. Je moet je huis proper houden, kleren wassen, jezelf minstens een beetje toonbaar maken, voor de kinderen zorgen, rekeningen betalen, gaan werken (om die rekeningen überhaupt te kunnen betalen), eten op tafel toveren (iedere dag dan nog wel!), een belastingaangifte invullen, gericht sparen voor de toekomst (van jezelf én van je kinderen) en nog duizend-en-een-dingen erbij. Wat hierboven opgesomd staat, daar kan je moeilijk onderuit (tenzij je een bodemloze put vol geld hebt), en dan is het aan jou om met die kostbare, resterende tijd, keuzes te ...

Ik neem jullie even mee naar het prachtige jaar 2008, ik was 21. Toen trouwden we en kwam een klein baby'tje in mijn buik wonen, dat was halfweg/eind augustus ongeveer. Moet ik even vermelden; meer dan een week voor "we" de positieve test in handen hadden, was ik al doodziek. Oké, geen droomzwangerschap, maar straks wél een droombevalling? Wishful thinking. Na een helse zwangerschap, volgde een helse bevalling. Oké, dan maar een droombaby. Wat was hij mooi, knap, lief, schattig. Dat mijn buik kapotgesneden was, ik niet kon rondstappen en mijn eigen baby niet meteen kon verzorgen, dat namen we er maar bij. Onze mooie, knappe, lieve, schattige baby, die had ook last van een niet zo mooi, niet zo knap, niet zo lief en absoluut niet zo schattig gehuil. Hij gilde, krijste. Niet zomaar tijdens de 'huiluurtjes', niet zomaar wanneer hij honger had of een verse luier nodig had. Neen, continu, constant, iedere dag, de hele dag. Oké, dat namen we er maar bij. Dat hij '...

Een onderwerp is één, het voor je zien volgt pas heel wat cijfertjes later bij mij. Na de loting nam ik meteen contact op met mijn promotor. Ik ken mezelf, hoe langer het duurt eer ik concrete info heb, hoe angstiger ik word dat het niet zal lukken. De eerste afspraak ging meteen de week na de loting al door: i-de-aal! Mijn promotor is een ongelofelijke enthousiaste post-doc die met veel passie en ambitie sprak over haar onderzoek(en). Hoewel het énorm boeiend was, had ik zin om mijn boeken weg te stoppen en ver weg te lopen om nooit of te nimmer meer terug te keren. Haar uitleg kon niet beter, ik kreeg echt meteen alle informatie die ik nodig had om te kunnen starten, maar ik zag zovéél dat ik even niet wist waar ik het had. Onderweg in de auto was ik alweer in gedachten "Misschien moet ik het over twee jaar spreiden." of "Misschien had ik beter een ander onderzoek gekozen.". Allemaal belachelijke gedachtes aangezien ik het  onderwerp  kreeg waar ik het meeste ...

Een beetje à la #aswespeak zoals bij Nele  en Lilith  maak ik met plezier een korte verzameling van wat me de laatste dagen bezighield. #1 De afgelopen week woonde ik een meeting bij over de praktische aanpak van 'mijn' onderzoek. Het is eigenlijk het onderzoek van mijn promotor waar ik in mee stap maar toch. De praktische kant werd nog meer verduidelijkt, de doelen werden nogmaals benadrukt en het geheel werd (in mijn hoofd) terug wat helder. Intussen heb ik een lijstje gevuld met kernbegrippen en centrale topics om mijn literatuurstudie verder uit te bouwen. #2 Morgen krijg ik een stagiaire over de vloer. Voor het vak wat ik al bijna 10 jaar geef. Hoewel ik het steeds boeiend vind om iemand anders aan het werk te zien - een andere aanpak is altijd goed om eens te zien! - vind ik het ook wat moeilijk. "Mijn klas" eventjes uit handen geven, spannend! #3 De dagen vliegen nog steeds aan een razend tempo voorbij. De sociale agenda is redelijk goed gevuld waardoor d...

Jarenlang heb ik uitgekeken naar dit moment. Het moment waarop alle puzzelstukjes samen horen te vallen. De bekroning van al het studeren, het laatste werk voor je dat diploma in ontvangst zou mogen nemen. Awel hé, dat moment, dat is absoluut niet zo rooskleurig als je vooraf denkt! Ik had sjance, ik kreeg 'mijn' onderwerp toegewezen; een onderwerp waar ik erg geïnteresseerd in ben, waar veel rond te doen is en waar zowel theoretisch als in de praktijk iets mee aan te vangen valt. I-de-aal, is het niet? Neen, dat is het dus niet! Allez kom, dat is het wel... Ja, wat is het dan? Ik las al verschillende teksten (te weinig naar mijn goesting), ik nam notities, heb grote lijnen in mijn hoofd maar voorlopig blijven ze in mijn hoofd en op kladpapier. Zoals sommige mensen dezer dagen miserie hebben om hun "Bujo" te beginnen omdat ze bang zijn iets fout te doen, zo heb ik angst om aan die thesis te schrijven. Nochtans, er kan altijd wat aangepast worden, er kan altijd bij...

Na een optimistisch idee: "IK BEN GENEZEN" blijkt mijn stem toch nog steeds 'kapot' te zijn. Ik klink übersexy maar dat is helemaal niet volgens plan. Het plan is om terug beter te zijn en er deze week hard tegenaan te gaan: literatuurstudie! Groepswerk! Lesvoorbereidingen! Vergaderen! Koken! Huishouden! Nu maar hout afkloppen dat het lukt. Het verhaal van het hooi en de vork, ik ben geen fan... We hebben uiteindelijk nog kunnen genieten van een fijn weekend, er werd nog heel wat geschrapt van de to-do-list en we trakteerden de kindjes op skeelers en mini op een stepje. We aten taart, snoep en 'vierden' nog een beetje feest. We vulden boekentassen met nieuwe sportschoenen (turnpantoffels zijn echt niet meer dat hé), een nieuwe portie koekjes en fruit, we tekenden agenda's en vulden bestelbriefjes in. Ik kocht een nieuwe 'boekentas' en ben dus ook helemaal fris (euhu) om morgen terug naar de klas te gaan! Morgenochtend begint de rush terug: bote...

Halloween, het kan niet 'spookier' zijn op dit moment. Ik was prima mee met alles tot een vies beest mij vorige week overmeesterde. Gevolg: drie dagen met hoge koorts uitgeteld in de zetel/bed. Ik zag mijn geplande fun-weekend al in het water vallen en werd nog gefrustreerder dan ik al was. Mijn thesisbespreking moest ik afzeggen, 39 graden in mijn lijf waren er net iets teveel. Het verbeterwerk dat ik dinsdag wou doen bleef netjes liggen. De zoon werd ook ziek, we konden met tweeën lijden en alles liep in de soep. En nu? Nu doe ik aan "damage-control". Mijn verjaardag gisteren gebruikte ik om snel wat kleine dingen in orde te brengen, afspraken opnieuw in te plannen en toch een ritje naar Leuven te doen voor een debat, om maar niets extra's meer te missen. Gelukkig ben ik (samen met een dozijn pijnstillers) naar PlannerCon kunnen gaan en had ik de time of my life! Ik leef wel op appelsap en zachte voeding aangezien de keel nog steeds niet ok is, maar het komt ...

"Die universiteitsstudentjes, die hebben nogal een leven hé! Die moeten bijna nooit naar de les, die moeten (bijna) geen stage doen, ze krijgen veel minder opdrachten..." We keken er nogal op neer in de hogeschool. Wij waren degene die het echte werk deden! Wij deden ervaring op tijdens stages én moesten studeren én moesten zorgen dat alle taken op tijd ingediend waren... Die 'van den unief', dat waren verwende gastjes die af en toe eens een boek moesten openslaan. Ik durfde dit in mijn hoofd al wat in twijfel trekken maar telkens ik een uurrooster van de universiteit zag dacht ik toch: "Amai, zo weinig les, wat doen die hele dagen?". Wat een onterechte rotopmerking. Laat ons zeggen dat ik het pas begon te snappen na een volledig jaar colleges volgen. Het tempo waarop je (Engelstalige, Franstalige...) teksten moet doornemen! Geen voorgekauwde cursus in de meeste gevallen. Het duurde ongeveer anderhalf jaar eer ik door had dat er meestal geen 'waarh...

Toen ik in het zesde middelbaar (inmiddels veel te lang geleden) een richting moest kiezen leek het alsof ik in zee gegooid werd met twintig reddingsboeien om me heen. Ik had zo'n ruime interesse in allerlei richtingen dat ik maar niet kon kiezen. De ene week zou ik psychologe worden, de andere week boekhouder en kok leek me ook wel iets. Laat ons zeggen dat er niet veel veranderd is... Uiteindelijk moest ik wel kiezen natuurlijk en na een omweg (van drie weken!) via facilitair management, werd het toch de lerarenopleiding. Het leek me plezant om voor eeuwig naar school te mogen (allez, tot aan mijn pensioen, minstens). Dat een groot deel van mijn toekomstige job bestond uit praten was uiteraard ook een pluspunt. Eerst koos ik de vakkencombinatie economie-informatica-geschiedenis. Komende uit de richting boekhouden-informatica waren de eerste twee logisch, de derde uit interesse. Maar die interesse was niet genoeg, ik liep mijlenver achter op de rest (het missen van de eerste d...

Eén van de grootste voordelen aan studeren, lesgeven en een gezin runnen is dat ik me tamelijk goed kan inleven in mijn doelgroep afstandsonderwijs. Er zijn heel veel situaties waarbij ikzelf onmogelijk een kant-en-klare oplossing kan geven, hun situaties zijn vaak veel moeilijker dan die van mij! Maar toch kan ik af en toe helpen de scherpe randjes eraf te halen... Na die jaren combineren besef ik maar al te goed hoe eenzaam het soms wordt als werkstudent. De gewone student zit (bijna) iedere dag tussen de medestudenten, je ziet anderen zweten en zwoegen en je hebt begot zelfs live studiegroepen die elkaar helpen (of tegenhouden). Wanneer je lessen online volgt (of gewoon zelf studeert), heb je die sociale omgeving niet, dan moet je puur op jezelf alles zien te vinden en op te lossen. Daarom raad ik iedereen aan om je toch te wagen aan enkele colleges om mensen te leren kennen. Je hoeft geen dikke vriendjes te worden (al hebben we er hier zelfs een vriendin/babysit aan overgehouden...

Gisteren besefte ik, tijdens de lange rit van Leuven terug naar West-Vlaanderen, dat dit echt het laatste jaar wordt. De laatste keren in de aula luisteren naar een Prof. De laatste keren teksten doorspitten, kleuren, studeren... Nog één jaar, nog één keer alles geven. Toen kwam ook het volgende besef: ik sta meer dan 10 jaar in het onderwijs! Je merkt het al... lange autoritten, die zijn niet aan mij besteed. Teveel gemijmer, teveel nostalgische gedachten in mijn hoofd. Al is er natuurlijk niets mis met even te stil staan bij het verleden. In de tien onderwijsjaren deed ik heel wat ervaring op en ik botste af en toe eens ferm tegen de muur. Zelfs nu, wanneer je zou denken dat ervaring de bovenhand neemt, steven ik soms nog op die muur af. Maar wat vooral gebeurde tijdens de afgelopen 10 jaar, was het ontdekken van de liefde voor de klas. Het gevoel wanneer je uit de klas komt, nadat een les goed gegaan is, dat is onbeschrijfelijk. Af en toe mogen meemaken dat iemand zegt: "Je...