Mama leert

Het was me de week wel... (Een week gepresenteerd op een bedje van plezier!) Vrijdag opende ik de brievenbus en zag ik tot mijn grote jolijt de nieuwste KLASSE  liggen. Hoewel we de laatste jaren een abonnement moeten nemen wanneer we dit juweeltje wensen te ontvangen, blijf ik grote fan. Zoals het een 'Instagramster' betaamt, nam ik gretig foto's van deze arrival. Dat enkele minuten later NOG een foto zou volgen, daar wist ik toen nog niets van! Ik kon het niet laten om er snel al even door te bladeren en toen viel mijn oog op een foto die me erg bekend voor kwam...  Foto uit KLASSE - www.klasse.be Wat fijn dat de mensen die continu met onderwijs bezig zijn, mijn account opgemerkt hebben! Ik wist helemaal niet dat één van mijn foto's erin zou verschijnen maar ik was uiteraard erg blij. Aan alle leerkrachten die op deze manier ook hier terechtkomen: welgekomen ! En alsof dat alles nog niet genoeg was, kwam op zaterdagochtend 'mijn' reportage voor ...

Wie mijn IG-account volgt, ziet geregeld foto's van mijn agenda en/of weekplanner voorbij komen. Ik zal waarschijnlijk (hum) meer planners hebben dan de gemiddelde Vlaming maar zo overdreven is het allemaal niet (dat geloof ik toch graag). Ze zien er meestal heel verschillend uit omdat ik iedere week - als ontspanning - er wat in pruts; stickertje hier, tekeningetje daar, ... Het noodzakelijke (zonder plannen zou mijn wereld zot draaien) en het aangename (samen met de kindjes wat tekenen/stickeren/stempelen/... is zalig!) aan elkaar gekoppeld. Tijdens de week is er niets leuker om op een lange dag een tekeningetje van één van de (b)engels terug te zien. Daarnaast hou ik ook een planner bij waar ik iedere week enkele kleine foto's in kleef. Ik merkte dat ik minder en minder fotoboeken maak (hell, daar heb ik geen tijd voor!) maar dat ik toch die leuke foto's (en dat zijn er heel wat) niet verloren wil laten gaan. Dus print ik zelf iedere week met de Canon Selphy enkele fot...

"Dien steeds alle taken tijdig in. Zorg dat je steeds voldoende tijd rekent om een opdracht te maken." Honderd keer heb ik dat zinnetje al getypt de afgelopen jaren. En ondanks mijn eigen overtuiging dat dit zo belangrijk is, merk ik dat ik zelf ook nog geregeld last heb van het uitstelgedrag. Ik stel een dag voorop om goed door te werken en eens die dag er is, duurt het ondanks alle goede voornemens plots enorm lang voor mijn motor begint te werken. Hoe komt dat toch? Bij mezelf merk ik een patroon: je ziet plots een zee van ruimte voor je, je wil duizend-en-een-dingen gedaan krijgen en daardoor kookt het hersenpan(netje) over. En dan mag je nog zo lachen met mijn lijstjes, weekplanners, dagoverzichtjes, ze helpen. In mijn "agenda" noteer ik kriebel-krabbel alles samen in veel te kleine kottekes wat het geheel nogal overdonderend maakt. Tip 1 (en note to myself): neem een agenda/planner die groot genoeg is voor je! Gelukkig zijn er oplossingen. Standaard li...

Een beetje à la #aswespeak zoals bij Nele  en Lilith  maak ik met plezier een korte verzameling van wat me de laatste dagen bezighield. #1 De afgelopen week woonde ik een meeting bij over de praktische aanpak van 'mijn' onderzoek. Het is eigenlijk het onderzoek van mijn promotor waar ik in mee stap maar toch. De praktische kant werd nog meer verduidelijkt, de doelen werden nogmaals benadrukt en het geheel werd (in mijn hoofd) terug wat helder. Intussen heb ik een lijstje gevuld met kernbegrippen en centrale topics om mijn literatuurstudie verder uit te bouwen. #2 Morgen krijg ik een stagiaire over de vloer. Voor het vak wat ik al bijna 10 jaar geef. Hoewel ik het steeds boeiend vind om iemand anders aan het werk te zien - een andere aanpak is altijd goed om eens te zien! - vind ik het ook wat moeilijk. "Mijn klas" eventjes uit handen geven, spannend! #3 De dagen vliegen nog steeds aan een razend tempo voorbij. De sociale agenda is redelijk goed gevuld waardoor d...

Jarenlang heb ik uitgekeken naar dit moment. Het moment waarop alle puzzelstukjes samen horen te vallen. De bekroning van al het studeren, het laatste werk voor je dat diploma in ontvangst zou mogen nemen. Awel hé, dat moment, dat is absoluut niet zo rooskleurig als je vooraf denkt! Ik had sjance, ik kreeg 'mijn' onderwerp toegewezen; een onderwerp waar ik erg geïnteresseerd in ben, waar veel rond te doen is en waar zowel theoretisch als in de praktijk iets mee aan te vangen valt. I-de-aal, is het niet? Neen, dat is het dus niet! Allez kom, dat is het wel... Ja, wat is het dan? Ik las al verschillende teksten (te weinig naar mijn goesting), ik nam notities, heb grote lijnen in mijn hoofd maar voorlopig blijven ze in mijn hoofd en op kladpapier. Zoals sommige mensen dezer dagen miserie hebben om hun "Bujo" te beginnen omdat ze bang zijn iets fout te doen, zo heb ik angst om aan die thesis te schrijven. Nochtans, er kan altijd wat aangepast worden, er kan altijd bij...

Halloween, het kan niet 'spookier' zijn op dit moment. Ik was prima mee met alles tot een vies beest mij vorige week overmeesterde. Gevolg: drie dagen met hoge koorts uitgeteld in de zetel/bed. Ik zag mijn geplande fun-weekend al in het water vallen en werd nog gefrustreerder dan ik al was. Mijn thesisbespreking moest ik afzeggen, 39 graden in mijn lijf waren er net iets teveel. Het verbeterwerk dat ik dinsdag wou doen bleef netjes liggen. De zoon werd ook ziek, we konden met tweeën lijden en alles liep in de soep. En nu? Nu doe ik aan "damage-control". Mijn verjaardag gisteren gebruikte ik om snel wat kleine dingen in orde te brengen, afspraken opnieuw in te plannen en toch een ritje naar Leuven te doen voor een debat, om maar niets extra's meer te missen. Gelukkig ben ik (samen met een dozijn pijnstillers) naar PlannerCon kunnen gaan en had ik de time of my life! Ik leef wel op appelsap en zachte voeding aangezien de keel nog steeds niet ok is, maar het komt ...

Bij het opmaken van maandplanningen had ik het probleem dat ik steeds dacht: "Er is nog tijd.".  Ook qua studeren gaat het zo: te ver vooruit plannen houdt me tegen om aan de slag te gaan. "Het moet nu toch nog niet af zijn." is één van de meest gehate gedachten in mijn hoofd. Daarom ben ik gestopt met lange-termijnplannen en probeer ik korter op de bal te spelen. Bij mij helpt het om één keer, aan het begin van het semester, ieder vak volledig te overlopen. Dan noteer ik meteen alle deadlines en examenmomenten in mijn agenda. Ik raad iedereen aan om enkele dagen voor de deadline al een extra deadline te noteren. Onverwachte gebeurtenissen kunnen altijd roet in het eten gooien, zeker wanneer je drie kinderen hebt. Ooit viel onze oudste bijvoorbeeld van de glijbaan in de crèche en moest hij de hele nacht gecontroleerd worden. Anderhalve dag later moest ik een examen afleggen, na twee slapeloze nachten. Ik was serieus content dat ik mijn persoonlijke deadline wat ...

Wie me een beetje kent weet dat ik nooit onderweg ben zonder notitieboekje en/of agenda. Een portefeuille heb ik niet meer, wel een kleine filofax (ja, zo'n old fashion agenda op papier!) waar ook mijn belangrijkste kaarten inzitten. Maar die agenda, die heb ik dus al-tijd constant bij me. Niet omdat ik zoveel te regelen heb, de meeste dingen staan gewoon vast. Vraagt iemand iets, geen risico om het te vergeten, ik kan meteen zien wat of hoe en alles netjes aanvullen! En dan volgt altijd dé hippe opmerking: "Waarom in godshemelsnaam niet digitaal?" Iedereen (zeker ikzelf) heeft toch altijd zijn/haar smartphone op zak? Awel hé, laat ons zeggen dat ik die de helft van de keren zou kunnen gebruiken. De andere keren kom ik er niet ver mee. Omdat ik aan het bellen ben wanneer iemand een afspraak wil vastzetten. Of - en daar komt de tip - omdat ik mijn smartphone niet bij me heb! Wanneer ik écht wil doorwerken/studeren, leg ik dat ding zover mogelijk bij me vandaan. Omdat...