Doorgaan naar hoofdcontent

Je kan alles maar niet tegelijk

Ik krijg heel geregeld de vraag "Maar oe daj gij da allemaal doet!?".

Awel... Er is jammergenoeg geen sluitende methode. Ik doe inderdaad een en ander tegelijk, net zoals ik-weet-niet-hoeveel-mensen. Neen zeggen is niet echt een van mijn specialiteiten, maar ik heb het wel al wat geleerd de afgelopen jaren.

Uiteindelijk komt het simpelweg neer op: wat wil je doen, wat moet je doen en wat ga je doen?
Bijvoorbeeld: je MOET voor de kindjes zorgen. Je kan hen geen drie weken uitzetten omdat het even niet uitkomt. Je WIL graag een bepaalde job/studie/naar de kapper/sporten/uitgaan/... Je MOET werken want je moet wel de rekeningen kunnen betalen. Je WIL graag een bepaalde job uitoefenen. 

FEIT 1: alles kan niet, of toch niet tegelijk. 
Waar ik een dikke (haha) twee jaar geleden heel hard vermagerde, zijn er nu terug een kleine tien kilo bij. Frustrerend? Bwa. Een beetje. Maar niet onoverkomelijk. Waarom? Omdat ik ook wou werken, wou extra kleinigheidjes doen, omdat ik wou tijd maken voor iedereen hier thuis. Omdat ik door de rugpijn soms gewoon geen goesting heb om extra te bewegen. Omdat ik mijn studies wou opnemen en daar ook volledig wou voor gaan. En weet je, er zijn maar 24u/dag, dan heb je ook bepaalde limitaties.

FEIT 2: je moet kiezen, of toch tijdelijk.
Ik heb gekozen om mijn eetschema even opzij te zetten. Ik kook zowat iedere dag, ik eet relatief gezond maar ik heb geen discipline om én al mijn eten af te wegen/te controleren én voor iedereen te zorgen én een thesis te schrijven én te studeren én te werken én... Jammer, ja. Maar 't zijn keuzes. Ik probeer alles een béétje binnen de perken te houden maar vooral realistisch te zijn. Soms moet je even kiezen, hoe belangrijk alles ook is. Op een bepaald moment komt alles terug op zijn plooi, probeer je vooral dat te herinneren.

FEIT 3: je moet doelen opsplitsen.
Zeker bij keuzes die veel tijd vragen is het (volgens mij) erg belangrijk om je doel op te splitsen in allerlei kleinere doelen. Zo kan je effectief 'kleinigheden' afwerken en behaal je tussendoor kleine successen die weer motiveren om verder te gaan. Die doelen (hoor je me al komen?) noteer ik in mijn planner/agenda. Ook hier weer: realistisch zijn (een volledig onderzoek uitschrijven in één dag is niet echt realistisch), en niet panikeren wanneer een doel toch niet tijdig behaald wordt. Wel je plan bijstellen en (nog) realistisch(er) bijwerken.

Een beetje realisme kan een droom in werkelijkheid nog mooier maken. 

FEIT 4: soms moet je "FOERT" zeggen. 
Er zijn dagen waarop het echt niet vooruit gaat. Je hoeft er natuurlijk geen gewoonte van te maken (anders zal het niet lukken), maar af en toe moet je "FOERT" kunnen zeggen. Soms begin ik te werken en moet ik een tekst vijfmaal lezen voor ik het snap. Niet omdat hij te moeilijk is maar omdat het gewoon niet lukt. Op zo'n moment moet je durven zeggen: "Dit is het niet." en kan je wat anders gaan doen. Dat 'wat anders doen' varieert hier van een bad/douche nemen, strijken, koken, tot een wandeling tot Netflix kijken. Als je jezelf op die hele slechte momenten dwingt om verder te doen, raak je enkel maar gefrustreerd.
Vaak is het zo dat ik door "FOERT" te zeggen druk van de ketel neem en nadien des te sneller door werk. Soms is dat dan tot 's avonds laat, maar dan heb ik iets gehad aan mijn dag én aan mijn avond.
De andere optie is om een ganse dag traag te werken, gefrustreerd te zijn 's avonds en daarna een hele nacht wakker te liggen "Omdat het niet ging zoals ik hoopte".

FEIT 5: geloof in jezelf maar ook niet teveel.
De dingen die ik het minst goed deed (of rotslecht deed) waren vaak dingen waar ik een extreem goed gevoel bij had. Erg idioot, maar soms zorgt een bepaalde invalshoek ervoor dat je blind wordt voor alles rondom die invalshoek. Uiteraard moet je geloven dat je iets kan en dat het zal lukken. Maar probeer ook steeds kritisch te blijven; is er naast je hyper-ongelofelijke-fantastische-idee nog een andere (minder flashy) mogelijkheid?

FEIT 6: een goeie portie geluk is ook nuttig.
Als puntje bij paaltje komt hebben wij nog nooit gigantische tegenslagen gehad; aan het einde van de huidige rit zijn we met zijn allen gezond, we zijn in staat om te werken, we voelen ons goed, we hebben een (toffe!) job, ik heb de mogelijkheid om verder te studeren... Dus soms heb je ook simpelweg geluk nodig. Hout afkloppen dat we ook de komende jaren dat klavertje vier aan onze zijde blijven houden...

Blijf gewoon weg van de hoeken; ongeluk zit immers in een klein hoekje.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hé, waar haal jij al die leuke planners?

Wie mijn IG-account volgt, ziet geregeld foto's van mijn agenda en/of weekplanner voorbij komen. Ik zal waarschijnlijk (hum) meer planners hebben dan de gemiddelde Vlaming maar zo overdreven is het allemaal niet (dat geloof ik toch graag). Ze zien er meestal heel verschillend uit omdat ik iedere week - als ontspanning - er wat in pruts; stickertje hier, tekeningetje daar, ... Het noodzakelijke (zonder plannen zou mijn wereld zot draaien) en het aangename (samen met de kindjes wat tekenen/stickeren/stempelen/... is zalig!) aan elkaar gekoppeld. Tijdens de week is er niets leuker om op een lange dag een tekeningetje van één van de (b)engels terug te zien.

Daarnaast hou ik ook een planner bij waar ik iedere week enkele kleine foto's in kleef. Ik merkte dat ik minder en minder fotoboeken maak (hell, daar heb ik geen tijd voor!) maar dat ik toch die leuke foto's (en dat zijn er heel wat) niet verloren wil laten gaan. Dus print ik zelf iedere week met de Canon Selphy enkele foto…

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 
twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.
drie Ho…

Goodbye in vier foto's

Op vijf juli werden de resultaten van Leuven bekendgemaakt, net die dag waren we tien jaar getrouwd. Vorig jaar had ik al gezegd: "Dit vieren we niet, dat wordt misschien de rottigste dag van het hele jaar voor mij!". Ergens in januari stond ik er positiever tegenover, en bereidde ik een klein feestje voor, in't geniep. Gelukkig maar, achteraf gezien, want het werd tweemaal feest!


Genieten van eten was er in academiejaar 2017 - 2018 niet vaak bij, intussen is de knop terug om. Misschien is het tijd om terug te keren naar MissCaesar (mijn voorgaande foodblog), het is zalig om weer eens rustig aan tafel te zitten en een koffie te drinken met smaak. Dat is toch wat anders dan tien schietgebedjes zeggen in de hoop dat de heilige cafeïne zijn werk zal doen om de dag op te peppen.

Once a nerd, always a nerd. Er zijn slechtere manieren om vakantie-avonden door te brengen. De ingrediënten: een kindervrij zwembadjen, een badeendeken en een waterdichte-e-reader. I found heaven en …