Doorgaan naar hoofdcontent

Life goes on...

Wanneer je veel boeiende dingen tegelijkertijd doet, heb je het gevoel dat de tijd voorbijvliegt. Het mooiste compliment dat een leerkracht kan krijgen is de opmerking: "Is het al tijd?". Dan weet je dat iedereen in de 'flow' zat en dat je iets goed gedaan hebt. Of dat het op zijn minst boeiend was.

Meestal aan het begin van het jaar heb ik -zoals velen vermoed ik- moeite om het correcte jaartal te noteren op documenten. Je bent nog volledig in het automatisme van vorig jaar. Dit jaar is het echter anders voor mij, ik begon in december zelfs al 2018 op te schrijven. Omdat ik sinds 2015 al uitkeek naar 2018.

2018 zou het jaar worden waarin alles mogelijk zou zijn. Het jaar waarin we officieel geen baby's meer zouden hebben, en dus ook minder slapeloze nachten. Het jaar waarin het mogelijk zou zijn om af te studeren en eindelijk de zware studieboeken aan de kant te kunnen schuiven. Het jaar waarin we TIEN jaar getrouwd zouden zijn, tijd voor een feestje...

Het is nog steeds het jaar waarin we geen baby meer hebben (hoeray!), de slapeloze nachten zijn grotendeels voorbij (hoeray x2!). Het is nog steeds het jaar waarin ik kan afstuderen (twee kansen zelfs nog!). Het is nog steeds het jaar waarin ik kan afscheid nemen van de dikke ordners gevuld met wetenschappelijke artikels. Het is nog altijd het jaar waarin we tien jaar getrouwd zijn...

Dan heb je zolang uitgekeken naar HET JAAR, dan sta je plots versteld dat het leven niet stilgestaan heeft. Het ging niet over enkele doelen bereiken en dan verdergaan, alles is al verdergegaan. Wanneer je 's morgens aan de keukentafel zit, zie je niet langer twee kleine kleuters en een baby maar al twee heuse lagere schoolkinderen met een eigen visie, een eigen gedacht en een kleuter (die ook een serieuze visie én een eigen gedacht heeft). Wanneer je rond je kijkt op je werk, ben je niet langer de snotneus maar al één van de vertrouwde gezichten. Wanneer je je jongste op de speelplaats naar de peuters brengt, is het niet meer zoals de eerste keer, toen je nog de jongste mama was. Terwijl we zo druk bezig waren, is de tijd gewoon verdergegaan.

Tien jaar. Het lijkt alsof het gisteren was dat wij voorzichtig begonnen af te tellen naar ons trouwfeest... Wat een tien jaar waren het; gezinsuitbreidingen, (ver)bouwen, verhuizen, werken, studeren, ... Er zaten zeer zware momenten tussen (en alles komt neer op SLAAPTEKORT en gezondheid), maar wat hebben we plezier gemaakt! Wat hebben we genoten, wat hebben we geluk gehad. En hoewel het toch wel verschieten is, dat we nu al 2018 zijn, we zullen er opnieuw een spetterend jaar proberen van te maken!

Meer nog; 2018 belooft nog spectaculairder te worden dan ik ooit kon vermoeden. Er zijn eind 2017 zoveel mooie kansen voorbij gekomen, ik heb zoveel nieuwe mensen leren kennen die één voor één bewonderenswaardige dingen doen. 2018 wordt het jaar van niet-meer-wachten, met de wind mee en soms er tegenin, kansen grijpen, DOEN, ERVAREN, en vooral GENIETEN (en waarschijnlijk ook nog een beetje van hard werken enzo...).

Laat je dromen niet wachten, ze kunnen zomaar vergeten worden... 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Doe je eigen ding

Eén van de grootste voordelen aan studeren, lesgeven en een gezin runnen is dat ik me tamelijk goed kan inleven in mijn doelgroep afstandsonderwijs. Er zijn heel veel situaties waarbij ikzelf onmogelijk een kant-en-klare oplossing kan geven, hun situaties zijn vaak veel moeilijker dan die van mij! Maar toch kan ik af en toe helpen de scherpe randjes eraf te halen...

Na die jaren combineren besef ik maar al te goed hoe eenzaam het soms wordt als werkstudent. De gewone student zit (bijna) iedere dag tussen de medestudenten, je ziet anderen zweten en zwoegen en je hebt begot zelfs live studiegroepen die elkaar helpen (of tegenhouden). Wanneer je lessen online volgt (of gewoon zelf studeert), heb je die sociale omgeving niet, dan moet je puur op jezelf alles zien te vinden en op te lossen. Daarom raad ik iedereen aan om je toch te wagen aan enkele colleges om mensen te leren kennen. Je hoeft geen dikke vriendjes te worden (al hebben we er hier zelfs een vriendin/babysit aan overgehouden!)…

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 
twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.
drie Ho…

I did it !

't Is echt gebeurd, ik ben afgestudeerd. Mijn laatste mijlpaal qua studeren werd bereikt, on-ge-lo-fe-lijk. Iedereen rondom me weet dat ik de afgelopen maanden dag én nacht gewerkt heb om alles rond te krijgen. Ik was geen mens meer op het einde, maar kijk, het risico dat ik nam was het waard, 't is gelukt. Dat betekent dat ik heel fier, happy en vrolijk zou moeten zijn, maar het dringt nog niet echt door. Nog even wachten op die gekheid dus.

Ik kreeg de afgelopen 30u heel veel de vraag: "En wat ga je nu allemaal doen?". Er zijn veel dingen die ik nog niet weet maar enkele dingen die ik wél al weet of zal doen.

* Neen, ik wil geen directeur worden of een hoger ambt bekleden of een ongelofelijk goed klinkende functie uitoefenen. Neen. Ik wil terug voor 500% voor de klas staan, er is speling voor welke klas dit precies is, maar ik wil mensen helpen om zelf hun opleiding te vervolledigen. Ik wil die persoon zijn die zegt "jij kan dat" en hen erdoor trekken nog…