Doorgaan naar hoofdcontent

Life goes on...

Wanneer je veel boeiende dingen tegelijkertijd doet, heb je het gevoel dat de tijd voorbijvliegt. Het mooiste compliment dat een leerkracht kan krijgen is de opmerking: "Is het al tijd?". Dan weet je dat iedereen in de 'flow' zat en dat je iets goed gedaan hebt. Of dat het op zijn minst boeiend was.

Meestal aan het begin van het jaar heb ik -zoals velen vermoed ik- moeite om het correcte jaartal te noteren op documenten. Je bent nog volledig in het automatisme van vorig jaar. Dit jaar is het echter anders voor mij, ik begon in december zelfs al 2018 op te schrijven. Omdat ik sinds 2015 al uitkeek naar 2018.

2018 zou het jaar worden waarin alles mogelijk zou zijn. Het jaar waarin we officieel geen baby's meer zouden hebben, en dus ook minder slapeloze nachten. Het jaar waarin het mogelijk zou zijn om af te studeren en eindelijk de zware studieboeken aan de kant te kunnen schuiven. Het jaar waarin we TIEN jaar getrouwd zouden zijn, tijd voor een feestje...

Het is nog steeds het jaar waarin we geen baby meer hebben (hoeray!), de slapeloze nachten zijn grotendeels voorbij (hoeray x2!). Het is nog steeds het jaar waarin ik kan afstuderen (twee kansen zelfs nog!). Het is nog steeds het jaar waarin ik kan afscheid nemen van de dikke ordners gevuld met wetenschappelijke artikels. Het is nog altijd het jaar waarin we tien jaar getrouwd zijn...

Dan heb je zolang uitgekeken naar HET JAAR, dan sta je plots versteld dat het leven niet stilgestaan heeft. Het ging niet over enkele doelen bereiken en dan verdergaan, alles is al verdergegaan. Wanneer je 's morgens aan de keukentafel zit, zie je niet langer twee kleine kleuters en een baby maar al twee heuse lagere schoolkinderen met een eigen visie, een eigen gedacht en een kleuter (die ook een serieuze visie én een eigen gedacht heeft). Wanneer je rond je kijkt op je werk, ben je niet langer de snotneus maar al één van de vertrouwde gezichten. Wanneer je je jongste op de speelplaats naar de peuters brengt, is het niet meer zoals de eerste keer, toen je nog de jongste mama was. Terwijl we zo druk bezig waren, is de tijd gewoon verdergegaan.

Tien jaar. Het lijkt alsof het gisteren was dat wij voorzichtig begonnen af te tellen naar ons trouwfeest... Wat een tien jaar waren het; gezinsuitbreidingen, (ver)bouwen, verhuizen, werken, studeren, ... Er zaten zeer zware momenten tussen (en alles komt neer op SLAAPTEKORT en gezondheid), maar wat hebben we plezier gemaakt! Wat hebben we genoten, wat hebben we geluk gehad. En hoewel het toch wel verschieten is, dat we nu al 2018 zijn, we zullen er opnieuw een spetterend jaar proberen van te maken!

Meer nog; 2018 belooft nog spectaculairder te worden dan ik ooit kon vermoeden. Er zijn eind 2017 zoveel mooie kansen voorbij gekomen, ik heb zoveel nieuwe mensen leren kennen die één voor één bewonderenswaardige dingen doen. 2018 wordt het jaar van niet-meer-wachten, met de wind mee en soms er tegenin, kansen grijpen, DOEN, ERVAREN, en vooral GENIETEN (en waarschijnlijk ook nog een beetje van hard werken enzo...).

Laat je dromen niet wachten, ze kunnen zomaar vergeten worden... 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Doe je eigen ding

Eén van de grootste voordelen aan studeren, lesgeven en een gezin runnen is dat ik me tamelijk goed kan inleven in mijn doelgroep afstandsonderwijs. Er zijn heel veel situaties waarbij ikzelf onmogelijk een kant-en-klare oplossing kan geven, hun situaties zijn vaak veel moeilijker dan die van mij! Maar toch kan ik af en toe helpen de scherpe randjes eraf te halen...

Na die jaren combineren besef ik maar al te goed hoe eenzaam het soms wordt als werkstudent. De gewone student zit (bijna) iedere dag tussen de medestudenten, je ziet anderen zweten en zwoegen en je hebt begot zelfs live studiegroepen die elkaar helpen (of tegenhouden). Wanneer je lessen online volgt (of gewoon zelf studeert), heb je die sociale omgeving niet, dan moet je puur op jezelf alles zien te vinden en op te lossen. Daarom raad ik iedereen aan om je toch te wagen aan enkele colleges om mensen te leren kennen. Je hoeft geen dikke vriendjes te worden (al hebben we er hier zelfs een vriendin/babysit aan overgehouden!)…

Mijmeren... de beginnende leerkracht

Gisteren besefte ik, tijdens de lange rit van Leuven terug naar West-Vlaanderen, dat dit echt het laatste jaar wordt. De laatste keren in de aula luisteren naar een Prof. De laatste keren teksten doorspitten, kleuren, studeren... Nog één jaar, nog één keer alles geven.

Toen kwam ook het volgende besef: ik sta meer dan 10 jaar in het onderwijs! Je merkt het al... lange autoritten, die zijn niet aan mij besteed. Teveel gemijmer, teveel nostalgische gedachten in mijn hoofd. Al is er natuurlijk niets mis met even te stil staan bij het verleden.

In de tien onderwijsjaren deed ik heel wat ervaring op en ik botste af en toe eens ferm tegen de muur. Zelfs nu, wanneer je zou denken dat ervaring de bovenhand neemt, steven ik soms nog op die muur af. Maar wat vooral gebeurde tijdens de afgelopen 10 jaar, was het ontdekken van de liefde voor de klas. Het gevoel wanneer je uit de klas komt, nadat een les goed gegaan is, dat is onbeschrijfelijk. Af en toe mogen meemaken dat iemand zegt: "Je he…

Overstap van hogeschool naar universiteit - bloopers

"Die universiteitsstudentjes, die hebben nogal een leven hé! Die moeten bijna nooit naar de les, die moeten (bijna) geen stage doen, ze krijgen veel minder opdrachten..."

We keken er nogal op neer in de hogeschool. Wij waren degene die het echte werk deden! Wij deden ervaring op tijdens stages én moesten studeren én moesten zorgen dat alle taken op tijd ingediend waren... Die 'van den unief', dat waren verwende gastjes die af en toe eens een boek moesten openslaan.

Ik durfde dit in mijn hoofd al wat in twijfel trekken maar telkens ik een uurrooster van de universiteit zag dacht ik toch: "Amai, zo weinig les, wat doen die hele dagen?". Wat een onterechte rotopmerking. Laat ons zeggen dat ik het pas begon te snappen na een volledig jaar colleges volgen. Het tempo waarop je (Engelstalige, Franstalige...) teksten moet doornemen!

Geen voorgekauwde cursus in de meeste gevallen. Het duurde ongeveer anderhalf jaar eer ik door had dat er meestal geen 'waarheid&#…