Doorgaan naar hoofdcontent

"Thesissen"; maak er een werkwoord van (of een vloekwoord)


Zo zo, 2018, ge zijt er ook al eventjes bij...
Instagram staat vol met "new beginnings', nieuwe lay-outs van nieuwe planners, bullet journals, fitnessplaatjes, goede gezonde voeding and so on. Ik smul uiteraard mee van al die fijne plaatjes...

Maar, ik heb dit jaar maar één ding wat IK hoop te volbrengen: "thesissen". Januari wordt dé maand van de thesis. Of dat zou toch moeten. Gisteren ben ik vlammend gestart en vandaag ben ik aan een ietwat rustiger doch serious tempo verdergegaan. Lifegoals en zo van die dingen. 
Het is frappant hoeveel ik al te horen kreeg: "Ge gaat content zijn zeker, als ge der vanaf zijn.". Ik ga er niet om liegen, "thesissen" wordt af en toe uitgesproken als een vloek(werk)woord. Ik zal uiteraard effectief content zijn als "het gedaan is", maar tegelijkertijd vind ik het ook wel boeiend! En ik ben er zeker van, als het er ooit op zit (en dat gebeurt hopelijk nog in 2018), zal ik het af en toe toch eens missen... Maar hé, de weg is nog lang (ook al lijkt hij fel in te korten).

Mijn frustraties en angstzweet tot nu toe...
* Ik dacht "Als ik alles in mijn hoofd heb; mijn mindmap als houvast en mijn data in Excel, dan komt het wel in orde.". Dat alles zal wel helpen maar verdorie, ik heb toch al gezucht! Het typen gaat precies vlotter in gedachten dan in het echt. (Of toch wanneer de inhoud van belang is.)

* Leuk als je onderwerp al vaak onderzocht werd, dan is er namelijk veel materiaal beschikbaar. Nog leuker wanneer je ook net een onderdeel helpt onderzoeken dat nergens in de literatuur op die manier besproken werd. Maar ook hier weer: zweten en zwoegen. Zo van door het bos de bomen even niet zien en uiteindelijk maar een bijl nemen en beginnen hakken.

* Als Excel-expert (al moet ik waarschijnlijk het woordje 'former' erbij zetten) niet meer lijken te weten hoe eenvoudige formules werken. Overtuigd zijn dat het aan het programma ligt, niet aan jou omdat je steeds dezelfde fout maakt... 

* Hoewel je al verschillende papers in het Engels schreef, woorden zoals "opposite" en "failure" niet meer kunnen vertalen. Euhm, black-out-alert! (Thank god for Google Translate; die dan afkomt met vreemde begrippen à la "problem solvation solution", euheu). 

* Eindelijk alles in Word-gezet hebben(uit dat lieve Excel-file'ke) om dan te zien dat je toch één klein foutje maakte en gewoon kon herbeginnen. Beter om het foutje te zien dan gewoon door te gaan? Sure, maar plezant is het niet. 

* Afsprakenstress: ondanks alles; het angstzweet breekt nog steeds uit wanneer je denkt aan de afspraak met de promotor en de co-promotoren. Dat deze mensen je alleen maar op-en-top-steunen én helpen, dat helpt helemaal niets. "WAT ALS HET NIET LUKT!?". 

In deze onzekerheid is er één zekerheid: mijn wereld zal de komende maanden geregeld op zijn kop staan, om hopelijk tegen de zomer terug juist te kantelen! Wish me luck... (en vooral de mensen rondom mij)


Reacties

  1. Zo herkenbaar. Maar we komen er wel en staan daar in juli samen om ons diploma in ontvangst te nemen! Groetjes Annelies

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. We gaan dat gewoon DOEN hé Annelies! Het is zo fijn om niet alleen te zijn...

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Doe je eigen ding

Eén van de grootste voordelen aan studeren, lesgeven en een gezin runnen is dat ik me tamelijk goed kan inleven in mijn doelgroep afstandsonderwijs. Er zijn heel veel situaties waarbij ikzelf onmogelijk een kant-en-klare oplossing kan geven, hun situaties zijn vaak veel moeilijker dan die van mij! Maar toch kan ik af en toe helpen de scherpe randjes eraf te halen...

Na die jaren combineren besef ik maar al te goed hoe eenzaam het soms wordt als werkstudent. De gewone student zit (bijna) iedere dag tussen de medestudenten, je ziet anderen zweten en zwoegen en je hebt begot zelfs live studiegroepen die elkaar helpen (of tegenhouden). Wanneer je lessen online volgt (of gewoon zelf studeert), heb je die sociale omgeving niet, dan moet je puur op jezelf alles zien te vinden en op te lossen. Daarom raad ik iedereen aan om je toch te wagen aan enkele colleges om mensen te leren kennen. Je hoeft geen dikke vriendjes te worden (al hebben we er hier zelfs een vriendin/babysit aan overgehouden!)…

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 
twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.
drie Ho…

Mijmeren... de beginnende leerkracht

Gisteren besefte ik, tijdens de lange rit van Leuven terug naar West-Vlaanderen, dat dit echt het laatste jaar wordt. De laatste keren in de aula luisteren naar een Prof. De laatste keren teksten doorspitten, kleuren, studeren... Nog één jaar, nog één keer alles geven.

Toen kwam ook het volgende besef: ik sta meer dan 10 jaar in het onderwijs! Je merkt het al... lange autoritten, die zijn niet aan mij besteed. Teveel gemijmer, teveel nostalgische gedachten in mijn hoofd. Al is er natuurlijk niets mis met even te stil staan bij het verleden.

In de tien onderwijsjaren deed ik heel wat ervaring op en ik botste af en toe eens ferm tegen de muur. Zelfs nu, wanneer je zou denken dat ervaring de bovenhand neemt, steven ik soms nog op die muur af. Maar wat vooral gebeurde tijdens de afgelopen 10 jaar, was het ontdekken van de liefde voor de klas. Het gevoel wanneer je uit de klas komt, nadat een les goed gegaan is, dat is onbeschrijfelijk. Af en toe mogen meemaken dat iemand zegt: "Je he…