Doorgaan naar hoofdcontent

5 bevindingen van de afgelopen weken

1. Net wanneer je denkt dat de tijd niet sneller kan gaan, steekt de klok nog een tandje bij
Het tempo waaraan de dagen momenteel voorbijvliegen is onbeschrijflijk. Het zal wel een of andere complexe theorie zijn, maar hoe meer ik 'vrij' ben, hoe sneller het voorbijgaat. Ik dacht - dàcht! - dat ik in januari gezellig zou verder werken en dat ik vanaf februari geregeld tijd zou hebben voor een momentje van 'verveling'. Laat het nu nogal vervelend zijn dat dat momentje nog steeds niet gekomen is...

2. Een thesis schrijven is geen ponykamp
Dit "jaartje van avontuur" begint meer en meer te lijken op een lange klaagzang over hoezeer ik het thesis-schrijven lastig vind. Hoewel, lastig is niet het juiste woord. Ik vind het boeiend, interessant, nuttig, fijn en ik wil er op zich nog jaren aan werken. Maar - here we go again - in combinatie met de rest: DODELIJK. Figure of speaking, natuurlijk, ik overleef het wel... Ja toch hé?

3. Ik ben nog stééds aan het nagenieten van mijn vorig 'rapport'
Een tikkeltje belachelijk aangezien het 'maar' om één cijfer ging. Anderzijds: dit éne cijfer bepaalde wel mee of ik dit jaar kans maak om in juli af te studeren of niet. En als dat cijfer dan nog eens héél goed is - normaal liggen mijn normen absoluut niet zo hoog - dan geeft dat toch wel een boost om de rest van dit semester er keihard voor te gaan! HET IS MOGELIJK! Dat stemmetje in mijn hoofd dat steeds zéér voorzichtig denkt: "Misschien gaat het toch niet lukken." wordt geregeld al even opzij geduwd door een stemmetje dat zegt: "Misschien lukt het je écht!". En dat, mijn beste dames en heren, dat is in één woord fantastisch. Onbeschrijfelijk. Hoopgevend. Motiverend. Ah ja, dat waren net wat meer woorden. Top dus!

4. Leuven blijft ver maar ook dat is soms weer boeiend
Afgelopen woensdag was er totale chaos bij de NMBS (en ja, sommigen stellen zich nu uiteraard de vraag: "Enkel vorige woensdag?"), ik moest driemaal van perron wisselen, paar keer extra eruit en erin... Gelukkig leiden alle treinen uiteindelijk naar Leuven (of dat maak ik mezelf wel wijs). Normaalgezien zou ik totally gefrustreerd in Leuven aangekomen zijn; of misschien zelfs wel de trein naar huis gepakt hebben en FOERT gezegd hebben... Maar; in Kortrijk vroeg er iemand aan mij: "Can you tell me which train I need to take?". En dat was het begin van een boeiende reis. Ik had de fijne kans om een gesprek met de Filipijnse au-pair aan te gaan. Waar ik hoopte op dromerige verhalen over reizen, landen zien en tussenin wat met de kindjes spelen, nam het gesprek net een ietwat andere wending.

De dame in kwestie (ik vergat haar naam te vragen!) had reeds in Denemarken "ge-au-pair'd", in Noorwegen, Amsterdam en nu dus in België. Ik herinnerde me meteen de nieuwsuitzending van enkele dagen ervoor, waarbij de wandaden tegen au-pairs in ons land aangeklaagd werden. Bleek dat deze Filipijnse ook heel wat negatieve ervaringen achter de rug had. Van bijna-slavernij tot slapen in een dressing tussen de schoendozen. Ze vertelde me dat haar collega's/vriendinnen bijna allen klachten hadden maar dat ze nu gelukkig gestrand was bij een vriendelijk koppel in Brussel. Ze vertelde ook ronduit over haar thuisland, de armoede die er heerst, kinderen die er ontvoerd worden, mensen die gekidnapt worden voor organen enzoverder. Wat voor mij een ver-van-mijn-bed-show is, iets wat ik enkel uit de films ken, bleek plots heel dichtbij te komen.

Het komt erop neer: voetjes terug op de grond; beseffen hoe miniem de NMBS-problemen wel niet waren, hoe fijn we het hier hebben en hoe plezant het is dat ik de kans heb om tussen de soep en de patatten gewoon te studeren. Mijn twee pollekes gekust en met de glimlach de dag verdergezet. En vooral omdat zij aangaf dat ze ons gesprek net zo fijn vond als ikzelf!

5. Eén vak is nooit zomaar "één vak"
Op de kaart richting masterdiploma staan nog welgeteld één vak én de thesis. De thesis is overduidelijk een work-in-progress, dat ene vak, dat is ook gestart. Wanneer ik vroeger hoorde "één vak", dan dacht ik "Mogow zeg, dat is toch niets!". Nu zou ik dat dus niet meer durven zeggen; no way, josé! Voor dat ene vak"je" zal ik nog serieus wat uren mogen draaien; literatuur opzoeken, doornemen, samenvatten, mindmappen, discussiëren, verwerken... En als grote eindpunt: de Hackathon, ik leg later nog eens uit welk beest dat is (lees: wanneer ik het zelf helemaal begrijp). Het grote voordeel is wel dat het één van mijn favoriete vakken betreft qua inhoud. Dat zou moeten stimuleren, net als dat countdown-lijstje in mijn planner trouwens ;-)

Reacties

Populaire posts van deze blog

Doe je eigen ding

Eén van de grootste voordelen aan studeren, lesgeven en een gezin runnen is dat ik me tamelijk goed kan inleven in mijn doelgroep afstandsonderwijs. Er zijn heel veel situaties waarbij ikzelf onmogelijk een kant-en-klare oplossing kan geven, hun situaties zijn vaak veel moeilijker dan die van mij! Maar toch kan ik af en toe helpen de scherpe randjes eraf te halen...

Na die jaren combineren besef ik maar al te goed hoe eenzaam het soms wordt als werkstudent. De gewone student zit (bijna) iedere dag tussen de medestudenten, je ziet anderen zweten en zwoegen en je hebt begot zelfs live studiegroepen die elkaar helpen (of tegenhouden). Wanneer je lessen online volgt (of gewoon zelf studeert), heb je die sociale omgeving niet, dan moet je puur op jezelf alles zien te vinden en op te lossen. Daarom raad ik iedereen aan om je toch te wagen aan enkele colleges om mensen te leren kennen. Je hoeft geen dikke vriendjes te worden (al hebben we er hier zelfs een vriendin/babysit aan overgehouden!)…

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 
twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.
drie Ho…

Goodbye in vier foto's

Op vijf juli werden de resultaten van Leuven bekendgemaakt, net die dag waren we tien jaar getrouwd. Vorig jaar had ik al gezegd: "Dit vieren we niet, dat wordt misschien de rottigste dag van het hele jaar voor mij!". Ergens in januari stond ik er positiever tegenover, en bereidde ik een klein feestje voor, in't geniep. Gelukkig maar, achteraf gezien, want het werd tweemaal feest!


Genieten van eten was er in academiejaar 2017 - 2018 niet vaak bij, intussen is de knop terug om. Misschien is het tijd om terug te keren naar MissCaesar (mijn voorgaande foodblog), het is zalig om weer eens rustig aan tafel te zitten en een koffie te drinken met smaak. Dat is toch wat anders dan tien schietgebedjes zeggen in de hoop dat de heilige cafeïne zijn werk zal doen om de dag op te peppen.

Once a nerd, always a nerd. Er zijn slechtere manieren om vakantie-avonden door te brengen. De ingrediënten: een kindervrij zwembadjen, een badeendeken en een waterdichte-e-reader. I found heaven en …