Doorgaan naar hoofdcontent

Bye bye februari

Aan het begin van het academiejaar maakte ik een aftelkalender voor de komende maanden. Tijdens deze maanden zou ik heel hard werken om aan de eindmeet te raken. Een opleiding is geen sprint maar een marathon: vanaf het begin tot het einde moet je volhouden en doorbijten. Intussen begint onze muur nogal ferm leger te worden; vijf maand zijn al weg! Unbelievable...

Februari mag dan wel de kortste maand zijn, voor mij betekende het kickstarten aan het tweede semester. Ik kreeg mijn punten, ik startte mijn laatste vak, mijn masterproef kreeg weer wat meer vorm, ik maakte nieuwe lijstjes met 'de laatste loodjes' (ge moogt gerust lood zeggen).
Voor de derde week op rij zit ik op wacht in Leuven voor het woensdagnamiddagvak. Voor de derde keer op rij betekent dit bij het zien van andere kindjes directement heimwee naar onze knutselnamiddagen op woensdag. Anderzijds betekent dit ook wat me-time voor de les en weten dat doorduwen ervoor kan zorgen dat dit niet meer hoeft. Dus ik weet nog niet waar op de fuck-it-list ik dit zal plaatsen...

Gisterenavond zaten we nog te praten over hoe het af en toe begint te wegen. Maandag was ik 3/4 van de dag 'out'; spierpijn, buikpijn, ... Ik had een vermoeden tot griep maar na het maken van een haalbare planning voor de komende dagen, namen alle klachten af. Stress dus waarschijnlijk. Be-la-che-lijke stress. Ik wil uiteraard het diploma behalen en ja, ik word nerveus wanneer ik aan de masterproef-deadline denk, maar langs de andere kant hangt er niet echt veel van af. Ik ben op het punt gekomen dat ik het gewoon wil hébben om terug rust te krijgen in mijn hoofd. Zolang dat papierke niet in mijn handjes zit, zal dat hoofd nooit stoppen met draaien.

Ik herinner me niet dat ik tijdens de bachelors ooit zo nerveus was, hoewel er toen veel meer aan vast hing. Ik studeerde af op 1 februari terwijl we zouden trouwen op 5 juli én we in april in ons verbouwde huis zouden intrekken. En toch, ik was rustig, chill, relax. Of misschien is het net zoals bevallen; je onthoudt alleen de positieve dingen en vergeet al de rest... Nu ik erover nadenk, bij de academische bachelorproef heb ik ook serieus gezweet. Tegen het einde aan kon ik iedere seconde een traantje laten en begon ik iedere zin letterlijk met: "Ik wéét dat ik moe ben, maar ik kàn nu gewoon niet stoppen.". Ik stopte niet en tegen het einde was ik zelfs nog zwanger ook, hoe een lichaam sterker is dan je denkt!

Dus met goede moed blijf ik doorbijten en hoop ik tegen september alleen maar überpositieve dingen te zeggen over verder studeren als werkstudent en verhaaltjes te schrijven over wat een leuke tijd dat toch was. (En voor degene die het zich afvragen: no more babies please!)

Note: het is zeker niet allemaal kommer en kwel. Ik heb de afgelopen semesters al heel veel plezante nieuwe mensen leren kennen, de inhoud van de opleiding is oprécht boeiend en de uitdaging is iets wat me wel motiveert. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Doe je eigen ding

Eén van de grootste voordelen aan studeren, lesgeven en een gezin runnen is dat ik me tamelijk goed kan inleven in mijn doelgroep afstandsonderwijs. Er zijn heel veel situaties waarbij ikzelf onmogelijk een kant-en-klare oplossing kan geven, hun situaties zijn vaak veel moeilijker dan die van mij! Maar toch kan ik af en toe helpen de scherpe randjes eraf te halen...

Na die jaren combineren besef ik maar al te goed hoe eenzaam het soms wordt als werkstudent. De gewone student zit (bijna) iedere dag tussen de medestudenten, je ziet anderen zweten en zwoegen en je hebt begot zelfs live studiegroepen die elkaar helpen (of tegenhouden). Wanneer je lessen online volgt (of gewoon zelf studeert), heb je die sociale omgeving niet, dan moet je puur op jezelf alles zien te vinden en op te lossen. Daarom raad ik iedereen aan om je toch te wagen aan enkele colleges om mensen te leren kennen. Je hoeft geen dikke vriendjes te worden (al hebben we er hier zelfs een vriendin/babysit aan overgehouden!)…

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 
twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.
drie Ho…

Mijmeren... de beginnende leerkracht

Gisteren besefte ik, tijdens de lange rit van Leuven terug naar West-Vlaanderen, dat dit echt het laatste jaar wordt. De laatste keren in de aula luisteren naar een Prof. De laatste keren teksten doorspitten, kleuren, studeren... Nog één jaar, nog één keer alles geven.

Toen kwam ook het volgende besef: ik sta meer dan 10 jaar in het onderwijs! Je merkt het al... lange autoritten, die zijn niet aan mij besteed. Teveel gemijmer, teveel nostalgische gedachten in mijn hoofd. Al is er natuurlijk niets mis met even te stil staan bij het verleden.

In de tien onderwijsjaren deed ik heel wat ervaring op en ik botste af en toe eens ferm tegen de muur. Zelfs nu, wanneer je zou denken dat ervaring de bovenhand neemt, steven ik soms nog op die muur af. Maar wat vooral gebeurde tijdens de afgelopen 10 jaar, was het ontdekken van de liefde voor de klas. Het gevoel wanneer je uit de klas komt, nadat een les goed gegaan is, dat is onbeschrijfelijk. Af en toe mogen meemaken dat iemand zegt: "Je he…