Doorgaan naar hoofdcontent

Je even terug student voelen is positief voor het leerkracht-zijn

"Leerkracht", je moet het woord maar uitspreken en meteen krijg je heel wat reactie. Iedereen heeft er wel een mening over, logisch ook want iedereen heeft ooit een leerkracht voor zijn neus gehad. Die meningen liggen volgens mij altijd ergens in het midden, maar die discussie wil ik niet voeren.

Feit is: als leerkracht begin je na enkele jaren sommige zaken vanzelfsprekend(er) te vinden. Soms leg ik vijf keer iets op een andere manier uit voor een cursist het vastheeft. Dat doe ik met veel plezier én ik word er tenslotte ook voor betaald. Maar tegelijk stel je je soms de vraag hoe het komt dat het zolang duurt voor iemand een bepaalde structuur of inhoud ziet of onder de knie krijgt...

Zelf ben je zo vertrouwd met de materie (of dat zou je toch moeten zijn) dat het een deel geworden is van jezelf. Je staat ermee op en je gaat ermee slapen. Dat dat voor die mensen aan de andere kant van de banken niet zo is, daar denken we niet altijd aan.

Het is erg moeilijk om dat terug vast te krijgen; die moeilijkheden. Je vergeet al snel dat je in de klas zelf ooit strubbelingen had met een bepaald vak. Meestal herinner je je vooral dat "het een moeilijke leerkracht was" of "dat het vak gewoon te veeleisend was". Of dat is bij mij toch zo. Nochtans, heeft het vaak niet te maken met de leerkracht of het vak maar met jezelf. Nieuwe dingen zijn moeilijk, zeker als je ze niet voldoende kan koppelen aan de voorkennis die je reeds hebt.

Soms ben je bang, dat iets niet zal lukken, dat je de eindmeet niet zal halen. Of je bent onzeker omdat je niet voor aap wil staan door een 'domme' vraag te stellen. Dan mag die leerkracht nog duizendmaal zeggen dat domme vragen niet bestaan, vaak helpt dat niet echt om de vraag toch te stellen. Moeilijke materie dus. Voor leerkrachten én de leerlingen/cursisten/studenten.

En dan is het goed om als leerkracht al eens zelf terug die ervaringen op te doen. Mocht je mij vragen wanneer heb je jou al belachelijk of idioot gevoeld, dan steek ik nu beide handen in de lucht. Ik mag zeggen dat ik een vlotte pen heb, ik durf beweren dat ik goed kan structureren en plannen, maar om de een of andere reden is het schrijven van mijn thesis andere paté. Plots is die structuur helemaal niet meer zo duidelijk, blijken die letters veel trager op papier te komen en is de angst om mij onherroepelijk belachelijk te maken extreem aanwezig. Ik word geacht volwassen te zijn (18+, 30+ zelfs), ik geef potverdikke zelf les en ik heb ettelijke studiejaren achter de rug. Dat maakt het allemaal alleen maar gecompliceerder. Ik heb niets te verliezen en tegelijk mag ik niet gedroomd hebben dat het zo dicht bij de eindmeet allemaal mislukt.

Dus ik begrijp weer heel goed wat sommige cursisten doormaken en ik besef ook hoeveel geluk ik heb dat ik reeds de kans kreeg om een beroep te vinden waar ik van hou en waarvoor ik het nodige diploma kon bemachtigen. Ik wil nu niet meer opgeven aangezien het zo dichtbij is, maar ik zal verdikke content zijn als ik weer 'gewoon' fulltime kan helpen met anderen om hun diploma te behalen en hun dromen waar te maken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hé, waar haal jij al die leuke planners?

Wie mijn IG-account volgt, ziet geregeld foto's van mijn agenda en/of weekplanner voorbij komen. Ik zal waarschijnlijk (hum) meer planners hebben dan de gemiddelde Vlaming maar zo overdreven is het allemaal niet (dat geloof ik toch graag). Ze zien er meestal heel verschillend uit omdat ik iedere week - als ontspanning - er wat in pruts; stickertje hier, tekeningetje daar, ... Het noodzakelijke (zonder plannen zou mijn wereld zot draaien) en het aangename (samen met de kindjes wat tekenen/stickeren/stempelen/... is zalig!) aan elkaar gekoppeld. Tijdens de week is er niets leuker om op een lange dag een tekeningetje van één van de (b)engels terug te zien.

Daarnaast hou ik ook een planner bij waar ik iedere week enkele kleine foto's in kleef. Ik merkte dat ik minder en minder fotoboeken maak (hell, daar heb ik geen tijd voor!) maar dat ik toch die leuke foto's (en dat zijn er heel wat) niet verloren wil laten gaan. Dus print ik zelf iedere week met de Canon Selphy enkele foto…

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 
twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.
drie Ho…

Goodbye in vier foto's

Op vijf juli werden de resultaten van Leuven bekendgemaakt, net die dag waren we tien jaar getrouwd. Vorig jaar had ik al gezegd: "Dit vieren we niet, dat wordt misschien de rottigste dag van het hele jaar voor mij!". Ergens in januari stond ik er positiever tegenover, en bereidde ik een klein feestje voor, in't geniep. Gelukkig maar, achteraf gezien, want het werd tweemaal feest!


Genieten van eten was er in academiejaar 2017 - 2018 niet vaak bij, intussen is de knop terug om. Misschien is het tijd om terug te keren naar MissCaesar (mijn voorgaande foodblog), het is zalig om weer eens rustig aan tafel te zitten en een koffie te drinken met smaak. Dat is toch wat anders dan tien schietgebedjes zeggen in de hoop dat de heilige cafeïne zijn werk zal doen om de dag op te peppen.

Once a nerd, always a nerd. Er zijn slechtere manieren om vakantie-avonden door te brengen. De ingrediënten: een kindervrij zwembadjen, een badeendeken en een waterdichte-e-reader. I found heaven en …