Doorgaan naar hoofdcontent

Je even terug student voelen is positief voor het leerkracht-zijn

"Leerkracht", je moet het woord maar uitspreken en meteen krijg je heel wat reactie. Iedereen heeft er wel een mening over, logisch ook want iedereen heeft ooit een leerkracht voor zijn neus gehad. Die meningen liggen volgens mij altijd ergens in het midden, maar die discussie wil ik niet voeren.

Feit is: als leerkracht begin je na enkele jaren sommige zaken vanzelfsprekend(er) te vinden. Soms leg ik vijf keer iets op een andere manier uit voor een cursist het vastheeft. Dat doe ik met veel plezier én ik word er tenslotte ook voor betaald. Maar tegelijk stel je je soms de vraag hoe het komt dat het zolang duurt voor iemand een bepaalde structuur of inhoud ziet of onder de knie krijgt...

Zelf ben je zo vertrouwd met de materie (of dat zou je toch moeten zijn) dat het een deel geworden is van jezelf. Je staat ermee op en je gaat ermee slapen. Dat dat voor die mensen aan de andere kant van de banken niet zo is, daar denken we niet altijd aan.

Het is erg moeilijk om dat terug vast te krijgen; die moeilijkheden. Je vergeet al snel dat je in de klas zelf ooit strubbelingen had met een bepaald vak. Meestal herinner je je vooral dat "het een moeilijke leerkracht was" of "dat het vak gewoon te veeleisend was". Of dat is bij mij toch zo. Nochtans, heeft het vaak niet te maken met de leerkracht of het vak maar met jezelf. Nieuwe dingen zijn moeilijk, zeker als je ze niet voldoende kan koppelen aan de voorkennis die je reeds hebt.

Soms ben je bang, dat iets niet zal lukken, dat je de eindmeet niet zal halen. Of je bent onzeker omdat je niet voor aap wil staan door een 'domme' vraag te stellen. Dan mag die leerkracht nog duizendmaal zeggen dat domme vragen niet bestaan, vaak helpt dat niet echt om de vraag toch te stellen. Moeilijke materie dus. Voor leerkrachten én de leerlingen/cursisten/studenten.

En dan is het goed om als leerkracht al eens zelf terug die ervaringen op te doen. Mocht je mij vragen wanneer heb je jou al belachelijk of idioot gevoeld, dan steek ik nu beide handen in de lucht. Ik mag zeggen dat ik een vlotte pen heb, ik durf beweren dat ik goed kan structureren en plannen, maar om de een of andere reden is het schrijven van mijn thesis andere paté. Plots is die structuur helemaal niet meer zo duidelijk, blijken die letters veel trager op papier te komen en is de angst om mij onherroepelijk belachelijk te maken extreem aanwezig. Ik word geacht volwassen te zijn (18+, 30+ zelfs), ik geef potverdikke zelf les en ik heb ettelijke studiejaren achter de rug. Dat maakt het allemaal alleen maar gecompliceerder. Ik heb niets te verliezen en tegelijk mag ik niet gedroomd hebben dat het zo dicht bij de eindmeet allemaal mislukt.

Dus ik begrijp weer heel goed wat sommige cursisten doormaken en ik besef ook hoeveel geluk ik heb dat ik reeds de kans kreeg om een beroep te vinden waar ik van hou en waarvoor ik het nodige diploma kon bemachtigen. Ik wil nu niet meer opgeven aangezien het zo dichtbij is, maar ik zal verdikke content zijn als ik weer 'gewoon' fulltime kan helpen met anderen om hun diploma te behalen en hun dromen waar te maken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Doe je eigen ding

Eén van de grootste voordelen aan studeren, lesgeven en een gezin runnen is dat ik me tamelijk goed kan inleven in mijn doelgroep afstandsonderwijs. Er zijn heel veel situaties waarbij ikzelf onmogelijk een kant-en-klare oplossing kan geven, hun situaties zijn vaak veel moeilijker dan die van mij! Maar toch kan ik af en toe helpen de scherpe randjes eraf te halen...

Na die jaren combineren besef ik maar al te goed hoe eenzaam het soms wordt als werkstudent. De gewone student zit (bijna) iedere dag tussen de medestudenten, je ziet anderen zweten en zwoegen en je hebt begot zelfs live studiegroepen die elkaar helpen (of tegenhouden). Wanneer je lessen online volgt (of gewoon zelf studeert), heb je die sociale omgeving niet, dan moet je puur op jezelf alles zien te vinden en op te lossen. Daarom raad ik iedereen aan om je toch te wagen aan enkele colleges om mensen te leren kennen. Je hoeft geen dikke vriendjes te worden (al hebben we er hier zelfs een vriendin/babysit aan overgehouden!)…

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 
twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.
drie Ho…

I did it !

't Is echt gebeurd, ik ben afgestudeerd. Mijn laatste mijlpaal qua studeren werd bereikt, on-ge-lo-fe-lijk. Iedereen rondom me weet dat ik de afgelopen maanden dag én nacht gewerkt heb om alles rond te krijgen. Ik was geen mens meer op het einde, maar kijk, het risico dat ik nam was het waard, 't is gelukt. Dat betekent dat ik heel fier, happy en vrolijk zou moeten zijn, maar het dringt nog niet echt door. Nog even wachten op die gekheid dus.

Ik kreeg de afgelopen 30u heel veel de vraag: "En wat ga je nu allemaal doen?". Er zijn veel dingen die ik nog niet weet maar enkele dingen die ik wél al weet of zal doen.

* Neen, ik wil geen directeur worden of een hoger ambt bekleden of een ongelofelijk goed klinkende functie uitoefenen. Neen. Ik wil terug voor 500% voor de klas staan, er is speling voor welke klas dit precies is, maar ik wil mensen helpen om zelf hun opleiding te vervolledigen. Ik wil die persoon zijn die zegt "jij kan dat" en hen erdoor trekken nog…