Doorgaan naar hoofdcontent

Spoort het spoor niet? Of ligt het toch aan mij?

Rumbeke - Leuven: ongeveer anderhalf uur met de auto; 2u15 met de trein.
Leuven - Rumbeke: ongeveer anderhalf uur terug met de auto of 2u15 met de trein.

Week 1. Ik dacht "Hé, het is krokusvakantie, die files zullen wel meevallen, ik neem de auto.".
Scenario: De heenrit verliep vlekkeloos. Goede muziek op de achtergrond, zon, vol goede moed aangekomen in Leuven. Voor ik terug richting huis vertrok, checkte ik eventjes de files. Prima, net zoals gedacht, een zeer rustige avondspits.
Toen sprong ik in mijn auto en hoorde ik op de radio: "Deze avondspits verloopt zeer rustig, enkel in Zaventem veroorzaakte een ongeval file...".
Conclusie: toch een goeie twee uur erover gereden.

Week 2. Ik schaf me terug een Railpass aan. Goedkoper, geen files en die treinreis kan misschien nog nuttig gespendeerd worden.
Feit 1: ik word ziek wanneer ik lees/schrijf/werk op de trein. Niet altijd, maar wel heel vaak.
Feit 2: ik durf nogal eens de verkeerde trein nemen (Kent ge dat liedje "Met de trein naar Oostende?" Been there, done that, létterlijk... En ik moest helemaal niet naar Oostende.)
Maar goed, vol goede moed parkeerde ik de auto in Izegem en begon het avontuur. De heenreis verliep allesbehalve vlekkeloos. In Izegem was er nogal wat verwarring: zowat alle treinen hadden vertraging en de planning liep in het honderd. Het was niet duidelijk welke trein waar en wanneer nu precies zou aankomen dus ik deed van Carpé Diem en sprong gewoon op de eerste de beste trein (wetende dat hij sowieso in Kortrijk of Brugge zou eindigen).

Ik kwam aan in Kortrijk. Half volgens plan. Daar veranderde ik tweemaal van spoor omdat er steeds een wissel doorgegeven werd en uiteindelijk had ik vertraging. Compleet in de war wist ik begot niet meer hoeveel vertraging maar goed, alle wegen leiden naar Leuven. En ik had een toffe gesprekspartner. Ik moest nog even overstappen in BXL-Zuid. Daar stonden ook allerlei aanduidingen op het scherm te lezen. Weer zo dichtbij en toch zo veraf. Ik dacht er het mijne van en nam van de gelegenheid gebruik om even rustig, rekening houdende met de vertraging, te lunchen. Ik kwam uiteindelijk iets na de middag aan in Leuven.

Maar goed nieuws; de terugreis verliep ei zo na (slechts tien minuutjes vertraging) prima!

Week 3: een vlekkeloze start. Netjes in Izegem geparkeerd, de juiste trein op, op tijd een overstap en rechtstreeks naar Leuven. Fantastisch. Sms'je naar het thuisfront: "Vandaag loopt het goed, tot vanavond!"
Maar hoe de terugreis eruitzag, dat is een ander paar mouwen...

Start: ik neem de trein om 16u35 in Leuven. Tegen alle verwachtingen in geraakte ik op tijd in het station om deze trein te nemen, een wonder! Happy happy joy joy... Maar wacht.
De trein rijdt tot Brugge waar ik een eenvoudige overstap richting Kortrijk moet maken om in Izegem eruit te hoppen. Omstreeks 18u komt de trein (volledig volgens plan) aan in Brugge. Daar zie ik staan: +10 minuten bij mijn volgende trein. Voor één keer ben ik blij: ik heb tijd om iets warms te halen (de temperaturen lieten het nogal afweten gisteren). Ik kom buiten uit de Starbucks, kijk opnieuw en zie iets staan in het genre "DEZE TREIN KOMT NOOIT MEER". Niet letterlijk natuurlijk, dit was even een vrije vertaling door mezelf.

Weetje: er lag een stuk plastic (?!) op de rails tussen Oostende - Brugge waardoor alle treinen richting Lichtervelde, Kortrijk en omstreken niet op hun bestemming konden raken.

Bon, het is pas 18u25, ik kan nog steeds voor 20u thuis geraken (de echtgenoot heeft een match om 20u). Ik luistervink en hoor één van de technici zeggen: "Ge gaat terug naar Gent moeten als ge wilt thuis geraken, dit kan hier nog uren duren.". Uren?! Ik wacht nog een kwartier en beslis dan ook maar terug af te druipen richting Gent-Sint-Pieters, waar ik vandaan kwam. Oké.
Je kent Murphy; mijn smartphone was niet zo smart meer en was platter dan plat. In de trein vloog ik dus richting stopcontact om vijf minuten later door de conducteur op de vingers getikt te worden. Geaaid is beter, ze was vriendelijk maar ik keek nogal vreemd toen ze zei: "Meiske, ge zit ier in èèste klasse hè.". Crap, weer verhuizen, bye bye stopcontact en bye bye contact met de rest van de wereld.

Aangekomen in Gent-Sint-Pieters: freezing cold. Ik draag nooit een muts, handschoenen en heb altijd te warm. Gisteren was het dus -704 graden (een beetje overdrijven kan nooit kwaad). Gelukkig vond ik het gisterennamiddag tijd om na 10 jaar toch eens een muts aan te schaffen. Omdat we komend weekend misschien wel eens een wandeling zouden doen in de koude. Nog nooit zo dankbaar geweest dat ik een muts hàd.
Na tien minuten bevriezen kon ik de trein op naar Kortrijk deze keer. In Kortrijk vroor er een nog een deel af en uiteindelijk kwam ik rond 20u30 aan in Izegem.

Voor wie de weg kwijt was (je bent toch niet met de trein hoop ik?):
Ik ging via Leuven (vertrek om 16u35), Gent-Sint-Pieters naar Brugge, terug naar Gent-Sint-Pieters. Van daaruit nam ik de trein naar Kortrijk om daar nog even een nieuwe trein te zoeken richting Izegem. Ik kwam thuis om 20u40.

Ik durf amper na te denken over hoe week vier er zal uitzien eerlijk gezegd...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hé, waar haal jij al die leuke planners?

Wie mijn IG-account volgt, ziet geregeld foto's van mijn agenda en/of weekplanner voorbij komen. Ik zal waarschijnlijk (hum) meer planners hebben dan de gemiddelde Vlaming maar zo overdreven is het allemaal niet (dat geloof ik toch graag). Ze zien er meestal heel verschillend uit omdat ik iedere week - als ontspanning - er wat in pruts; stickertje hier, tekeningetje daar, ... Het noodzakelijke (zonder plannen zou mijn wereld zot draaien) en het aangename (samen met de kindjes wat tekenen/stickeren/stempelen/... is zalig!) aan elkaar gekoppeld. Tijdens de week is er niets leuker om op een lange dag een tekeningetje van één van de (b)engels terug te zien.

Daarnaast hou ik ook een planner bij waar ik iedere week enkele kleine foto's in kleef. Ik merkte dat ik minder en minder fotoboeken maak (hell, daar heb ik geen tijd voor!) maar dat ik toch die leuke foto's (en dat zijn er heel wat) niet verloren wil laten gaan. Dus print ik zelf iedere week met de Canon Selphy enkele foto…

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 
twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.
drie Ho…

Goodbye in vier foto's

Op vijf juli werden de resultaten van Leuven bekendgemaakt, net die dag waren we tien jaar getrouwd. Vorig jaar had ik al gezegd: "Dit vieren we niet, dat wordt misschien de rottigste dag van het hele jaar voor mij!". Ergens in januari stond ik er positiever tegenover, en bereidde ik een klein feestje voor, in't geniep. Gelukkig maar, achteraf gezien, want het werd tweemaal feest!


Genieten van eten was er in academiejaar 2017 - 2018 niet vaak bij, intussen is de knop terug om. Misschien is het tijd om terug te keren naar MissCaesar (mijn voorgaande foodblog), het is zalig om weer eens rustig aan tafel te zitten en een koffie te drinken met smaak. Dat is toch wat anders dan tien schietgebedjes zeggen in de hoop dat de heilige cafeïne zijn werk zal doen om de dag op te peppen.

Once a nerd, always a nerd. Er zijn slechtere manieren om vakantie-avonden door te brengen. De ingrediënten: een kindervrij zwembadjen, een badeendeken en een waterdichte-e-reader. I found heaven en …