Doorgaan naar hoofdcontent

Wanneer de vermoeidheid opsteekt

Dat het drukke weken, maanden en zelfs jaren zijn, zoveel is duidelijk. Na vijf weken Leuven op woensdag is de vermoeidheid op en top aanwezig. Het 'treinen' weegt ferm door; gisteren was er alweer vertraging (+30min) waardoor de balans tussen tijd-onderweg (> 4,5u) en les (2u) nogal verstoord is.

Een gesprek met de promotor leerde me intussen ook dat er nog veel werk voor de boeg is (terecht). De taken voor het 'woensdagvak' stapelen zich op en we moeten sprinten om niet achter te blijven. Al ben ik blij dat alle studenten dit beamen; het ligt niet louter aan mij. Het ouderschapsverlof komt binnenkort tot een einde, er is een projectdag op school, zaterdag geef ik nog een workshop (tvv. het Kinderkankerfonds)... En voor je het weet is je energielevel gezakt tot net niet op de grond.

Enerzijds krijg ik nu geregeld de opmerking: "Nog efkes, je bent er bijna." Anderen spreken dit een beetje tegen: "Let maar op dat je niet helemaal een klop krijgt.". Maar wat kan ik op dit moment doen? Opgeven is out of the question. Aan hetzelfde tempo blijven doorgaan voor nog x-aantal maanden eigenlijk ook. Het komt er dus op neer om prioriteiten te stellen.

* Geen workshops meer na zaterdag. Hoewel ik het erg leuk vind om alle agenda's, planners, gooiden... te showen en wat uitleg te geven, kan ik dit op dit moment wat 'missen'. Ik krijg er wel energie uit maar aangezien ik al zoveel aan het werk ben, wil ik in het weekend vooral genieten met ons vijf. Misschien dat er na de zomer wel een vervolg komt, maar daar ga ik me nu even niet druk in maken. En eerlijk is eerlijk; buiten een goed gevoel (door het KKF te steunen) verdien ik er niets aan. Dus opteer ik nu even voor quality-time wanneer het mogelijk is dan om nog extra inspanningen te leveren. In totaal zal ik 310 euro ingezameld hebben; misschien niet gigantisch veel maar toch een mooi bedrag naar mijn mening!

* Geef leuke dingen niet op. Het is erg verleidelijk om de leuke plannen te schrappen en toch nog wat verder te werken. Laten het nu net die leuke dingen zijn die je terug energie geven, niet die sociale verplichtingen of die dingen waar je echt niet onderuit kan. Ik denk dat het erg belangrijk is, hoezeer het eigenlijk niet gepermitteerd is, om af en toe 'foert' te zeggen. Een goeie film, een stapje zetten, een lunchdate... Je batterijen moeten af en toe een béétje opgeladen worden.

* Look on the bright side. Probeer het positieve te zien in dingen. De trein ben ik nu wel beu, toch vind ik het ook wel fijn dat ik eindelijk tijd heb om een boek te lezen. De e-reader is het enige wat me niet misselijk maakt op de trein dus probeer ik die gestolen momenten te gebruiken om iets te doen wat ik graag doe.
Stond ik (door het te laat bekijken van mijn mails) voor de lol in Kortrijk; ik voerde een tof gesprek met iemand die maar af en toe zie. Dus geen verloren ochtend!
En tot slot kan je wel zagen dat het lastig is, dat je "veel" te doen hebt, maar gottekes, we zijn allemaal zo verwend. Soms is het ook wel een eye-opener om even realistisch vanop afstand te kijken wat je moet doen, wat je mag doen en wat je uiteindelijk doet. Wedden dat het allemaal best nog wel meevalt?

Dusseuh, hier wordt niet opgegeven, wel geklaagd. En dat klagen, dat wordt dan weer in perspectief geplaatst waardoor die batterijen terug wat mee kunnen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Doe je eigen ding

Eén van de grootste voordelen aan studeren, lesgeven en een gezin runnen is dat ik me tamelijk goed kan inleven in mijn doelgroep afstandsonderwijs. Er zijn heel veel situaties waarbij ikzelf onmogelijk een kant-en-klare oplossing kan geven, hun situaties zijn vaak veel moeilijker dan die van mij! Maar toch kan ik af en toe helpen de scherpe randjes eraf te halen...

Na die jaren combineren besef ik maar al te goed hoe eenzaam het soms wordt als werkstudent. De gewone student zit (bijna) iedere dag tussen de medestudenten, je ziet anderen zweten en zwoegen en je hebt begot zelfs live studiegroepen die elkaar helpen (of tegenhouden). Wanneer je lessen online volgt (of gewoon zelf studeert), heb je die sociale omgeving niet, dan moet je puur op jezelf alles zien te vinden en op te lossen. Daarom raad ik iedereen aan om je toch te wagen aan enkele colleges om mensen te leren kennen. Je hoeft geen dikke vriendjes te worden (al hebben we er hier zelfs een vriendin/babysit aan overgehouden!)…

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 
twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.
drie Ho…

Mijmeren... de beginnende leerkracht

Gisteren besefte ik, tijdens de lange rit van Leuven terug naar West-Vlaanderen, dat dit echt het laatste jaar wordt. De laatste keren in de aula luisteren naar een Prof. De laatste keren teksten doorspitten, kleuren, studeren... Nog één jaar, nog één keer alles geven.

Toen kwam ook het volgende besef: ik sta meer dan 10 jaar in het onderwijs! Je merkt het al... lange autoritten, die zijn niet aan mij besteed. Teveel gemijmer, teveel nostalgische gedachten in mijn hoofd. Al is er natuurlijk niets mis met even te stil staan bij het verleden.

In de tien onderwijsjaren deed ik heel wat ervaring op en ik botste af en toe eens ferm tegen de muur. Zelfs nu, wanneer je zou denken dat ervaring de bovenhand neemt, steven ik soms nog op die muur af. Maar wat vooral gebeurde tijdens de afgelopen 10 jaar, was het ontdekken van de liefde voor de klas. Het gevoel wanneer je uit de klas komt, nadat een les goed gegaan is, dat is onbeschrijfelijk. Af en toe mogen meemaken dat iemand zegt: "Je he…