Doorgaan naar hoofdcontent

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 

twee
Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.

drie
Hoe lastig het ook wordt, je gelooft er in dat alles goed komt. Op het einde van de rit kan je jouw eindresultaat vasthouden en delen met de rest. Hoe moeilijk, lastig en ongeëvenaard de eindsprint ook wordt, weldra vergeet je alles en onthou je enkel de positieve dingen. 

vier
Een afspraak met je promotor lijkt erg veel weg te hebben van een afspraak met de gynaecoloog. Vooraf spoken honderd-en-een vragen door je hoofd en wanneer je aankomt ben je alles vergeten. Tijdens het gesprek knik je plichtbewust "ja" en geloof je ook echt dat je alles begrijpt. Het moment waarop je in de wagen stapt, schieten 99 nieuwe vragen door je hoofd en is alles opnieuw totale chaos. Thesisdementie.

vijf
Hoewel ik nog geen ervaring heb met een volledige thesis, wil ik toch al even veralgemenen. Wanneer je zelf jouw thesis leest, vind je dat hij de mooiste van de hele wereld is. Je hebt er bloed, zweet en tranen in gestopt dus zie je hem sowieso graag. Liefde op het eerste gezicht, omdat je weet hoeveel moeite het je gekost heeft. 

En dan (gelukkig) het grote verschil...
Ik ben blij dat ik geen leven lang zal moeten zorgen voor mijn thesis. Binnenkort scheiden onze wegen en zal ik hopelijk enkel nog met liefdevolle nostalgie terugblikken op academiejaar 17-18. Met plezier zeg ik dan vaarwel aan de thesisdementie en kan ik eindelijk weer volop genieten van mijn échte nageslacht. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Doe je eigen ding

Eén van de grootste voordelen aan studeren, lesgeven en een gezin runnen is dat ik me tamelijk goed kan inleven in mijn doelgroep afstandsonderwijs. Er zijn heel veel situaties waarbij ikzelf onmogelijk een kant-en-klare oplossing kan geven, hun situaties zijn vaak veel moeilijker dan die van mij! Maar toch kan ik af en toe helpen de scherpe randjes eraf te halen...

Na die jaren combineren besef ik maar al te goed hoe eenzaam het soms wordt als werkstudent. De gewone student zit (bijna) iedere dag tussen de medestudenten, je ziet anderen zweten en zwoegen en je hebt begot zelfs live studiegroepen die elkaar helpen (of tegenhouden). Wanneer je lessen online volgt (of gewoon zelf studeert), heb je die sociale omgeving niet, dan moet je puur op jezelf alles zien te vinden en op te lossen. Daarom raad ik iedereen aan om je toch te wagen aan enkele colleges om mensen te leren kennen. Je hoeft geen dikke vriendjes te worden (al hebben we er hier zelfs een vriendin/babysit aan overgehouden!)…

Mijmeren... de beginnende leerkracht

Gisteren besefte ik, tijdens de lange rit van Leuven terug naar West-Vlaanderen, dat dit echt het laatste jaar wordt. De laatste keren in de aula luisteren naar een Prof. De laatste keren teksten doorspitten, kleuren, studeren... Nog één jaar, nog één keer alles geven.

Toen kwam ook het volgende besef: ik sta meer dan 10 jaar in het onderwijs! Je merkt het al... lange autoritten, die zijn niet aan mij besteed. Teveel gemijmer, teveel nostalgische gedachten in mijn hoofd. Al is er natuurlijk niets mis met even te stil staan bij het verleden.

In de tien onderwijsjaren deed ik heel wat ervaring op en ik botste af en toe eens ferm tegen de muur. Zelfs nu, wanneer je zou denken dat ervaring de bovenhand neemt, steven ik soms nog op die muur af. Maar wat vooral gebeurde tijdens de afgelopen 10 jaar, was het ontdekken van de liefde voor de klas. Het gevoel wanneer je uit de klas komt, nadat een les goed gegaan is, dat is onbeschrijfelijk. Af en toe mogen meemaken dat iemand zegt: "Je he…