Doorgaan naar hoofdcontent

We zijn serieus over de helft

De laatste dag van april, hoezeer heb ik hiernaar uitgekeken in september. Begrijp me niet verkeerd, 't gaat allemaal al veel te snel en alle clichés zijn waarheid, we moeten genieten, je moet per dag leven en niet teveel vooruit kijken. Al van die dingen. Maar geloof mij, voor mij kan dit schooljaar niet snel genoeg voorbij zijn. Een groot voordeel van een werkstudent die in het onderwijs staat; in juli zal ik normaal eindelijk eens een maand kunnen uitblazen. Al zal ik niet teveel mogen blazen aangezien er - als alles volgens plan loopt - veel rustigere jaren qua cognitieve belasting aankomen voor mij.

Hoe zit het nu? Nog ZESTIEN dagen en de thesis moet ingediend worden als je wil deelnemen aan de eerste zittijd. Voorlopig blijft dit nog steeds het plan. Vanaf morgen werk ik terug fulltime (en ja, ik start meteen met een verlofdag ;-)), woensdag hebben we een presentatie in Leuven (na mijn eigen lessen) en dus schakel ik waarschijnlijk nog een versnelling hoger. Mocht ik een rallypiloot zijn, ik lag nog net niet uit de bocht. Laat ons hopen dat ik op de baan blijf en de race kan afwerken.

Mijn dagen beginnen intussen 's morgens rond 6u30 en eindigen rond 2u. Nalu'tjes, de koffie, de adrenaline, alles zorgt ervoor dat we kunnen blijven gaan. Eerlijkheidshalve moet ik ook wel zeggen dat ik de laatste twee ochtenden niet voor 8u30 mijn bed uitgesprongen ben, al ligt dat vooral aan het geregeld opstaan voor onze kleinste spruit. Ik, die dacht dat je nooit zou vergeten hoe lastig de babyfase was, stond toch weer even te kijken toen ik een vijftal keer heen en weer moest huppelen midden in de nacht. Lichtjes geradbraakt, vlug wat olie gesmeerd en weer in volle vitesse doorgaan. Blijven gaan.

Mocht spanning kunnen gemeten worden door een thermometer, het kwik vloog eruit. Mocht je in mijn hoofd kunnen kijken, dan werd je waarschijnlijk gek. Denken aan "wat eten we vandaag" staat naast "Chronbach's alpha", wordt overrompeld door boekhoudkundige verwerking, weggespoeld door de vennootschapsbelasting en verslagen door het voltooid deelwoord. Er zijn ook allerlei hokjes zoals "Verjaardagscadeautje kopen voor...", "Presentatie maken voor dat vak", "Boodschappenlijstje", "Cursussen afprinten", "taken verbeteren" en over drie weken hebben we hier nog een lief communicantje ook. Alles in de mix, ik ben een dj maar mijn muziek trekt op geen fluit. Gelukkig heb ik nooit leren noten lezen en kan ik alles gewoon tussen de lijnen opschrijven.

Laat ons vooral hopen dat ik de komende twee weken de noten op de juiste plek krijg, mijn lessen vol enthousiasme kan geven, het vak in Leuven minstens kan behalen en de thesis nog een duwke in de goeie richting kan geven. Dan kunnen we begin juli eens samen een liedje zingen ;)

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hé, waar haal jij al die leuke planners?

Wie mijn IG-account volgt, ziet geregeld foto's van mijn agenda en/of weekplanner voorbij komen. Ik zal waarschijnlijk (hum) meer planners hebben dan de gemiddelde Vlaming maar zo overdreven is het allemaal niet (dat geloof ik toch graag). Ze zien er meestal heel verschillend uit omdat ik iedere week - als ontspanning - er wat in pruts; stickertje hier, tekeningetje daar, ... Het noodzakelijke (zonder plannen zou mijn wereld zot draaien) en het aangename (samen met de kindjes wat tekenen/stickeren/stempelen/... is zalig!) aan elkaar gekoppeld. Tijdens de week is er niets leuker om op een lange dag een tekeningetje van één van de (b)engels terug te zien.

Daarnaast hou ik ook een planner bij waar ik iedere week enkele kleine foto's in kleef. Ik merkte dat ik minder en minder fotoboeken maak (hell, daar heb ik geen tijd voor!) maar dat ik toch die leuke foto's (en dat zijn er heel wat) niet verloren wil laten gaan. Dus print ik zelf iedere week met de Canon Selphy enkele foto…

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 
twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.
drie Ho…

Goodbye in vier foto's

Op vijf juli werden de resultaten van Leuven bekendgemaakt, net die dag waren we tien jaar getrouwd. Vorig jaar had ik al gezegd: "Dit vieren we niet, dat wordt misschien de rottigste dag van het hele jaar voor mij!". Ergens in januari stond ik er positiever tegenover, en bereidde ik een klein feestje voor, in't geniep. Gelukkig maar, achteraf gezien, want het werd tweemaal feest!


Genieten van eten was er in academiejaar 2017 - 2018 niet vaak bij, intussen is de knop terug om. Misschien is het tijd om terug te keren naar MissCaesar (mijn voorgaande foodblog), het is zalig om weer eens rustig aan tafel te zitten en een koffie te drinken met smaak. Dat is toch wat anders dan tien schietgebedjes zeggen in de hoop dat de heilige cafeïne zijn werk zal doen om de dag op te peppen.

Once a nerd, always a nerd. Er zijn slechtere manieren om vakantie-avonden door te brengen. De ingrediënten: een kindervrij zwembadjen, een badeendeken en een waterdichte-e-reader. I found heaven en …