Doorgaan naar hoofdcontent

We zijn serieus over de helft

De laatste dag van april, hoezeer heb ik hiernaar uitgekeken in september. Begrijp me niet verkeerd, 't gaat allemaal al veel te snel en alle clichés zijn waarheid, we moeten genieten, je moet per dag leven en niet teveel vooruit kijken. Al van die dingen. Maar geloof mij, voor mij kan dit schooljaar niet snel genoeg voorbij zijn. Een groot voordeel van een werkstudent die in het onderwijs staat; in juli zal ik normaal eindelijk eens een maand kunnen uitblazen. Al zal ik niet teveel mogen blazen aangezien er - als alles volgens plan loopt - veel rustigere jaren qua cognitieve belasting aankomen voor mij.

Hoe zit het nu? Nog ZESTIEN dagen en de thesis moet ingediend worden als je wil deelnemen aan de eerste zittijd. Voorlopig blijft dit nog steeds het plan. Vanaf morgen werk ik terug fulltime (en ja, ik start meteen met een verlofdag ;-)), woensdag hebben we een presentatie in Leuven (na mijn eigen lessen) en dus schakel ik waarschijnlijk nog een versnelling hoger. Mocht ik een rallypiloot zijn, ik lag nog net niet uit de bocht. Laat ons hopen dat ik op de baan blijf en de race kan afwerken.

Mijn dagen beginnen intussen 's morgens rond 6u30 en eindigen rond 2u. Nalu'tjes, de koffie, de adrenaline, alles zorgt ervoor dat we kunnen blijven gaan. Eerlijkheidshalve moet ik ook wel zeggen dat ik de laatste twee ochtenden niet voor 8u30 mijn bed uitgesprongen ben, al ligt dat vooral aan het geregeld opstaan voor onze kleinste spruit. Ik, die dacht dat je nooit zou vergeten hoe lastig de babyfase was, stond toch weer even te kijken toen ik een vijftal keer heen en weer moest huppelen midden in de nacht. Lichtjes geradbraakt, vlug wat olie gesmeerd en weer in volle vitesse doorgaan. Blijven gaan.

Mocht spanning kunnen gemeten worden door een thermometer, het kwik vloog eruit. Mocht je in mijn hoofd kunnen kijken, dan werd je waarschijnlijk gek. Denken aan "wat eten we vandaag" staat naast "Chronbach's alpha", wordt overrompeld door boekhoudkundige verwerking, weggespoeld door de vennootschapsbelasting en verslagen door het voltooid deelwoord. Er zijn ook allerlei hokjes zoals "Verjaardagscadeautje kopen voor...", "Presentatie maken voor dat vak", "Boodschappenlijstje", "Cursussen afprinten", "taken verbeteren" en over drie weken hebben we hier nog een lief communicantje ook. Alles in de mix, ik ben een dj maar mijn muziek trekt op geen fluit. Gelukkig heb ik nooit leren noten lezen en kan ik alles gewoon tussen de lijnen opschrijven.

Laat ons vooral hopen dat ik de komende twee weken de noten op de juiste plek krijg, mijn lessen vol enthousiasme kan geven, het vak in Leuven minstens kan behalen en de thesis nog een duwke in de goeie richting kan geven. Dan kunnen we begin juli eens samen een liedje zingen ;)

Reacties

Populaire posts van deze blog

Doe je eigen ding

Eén van de grootste voordelen aan studeren, lesgeven en een gezin runnen is dat ik me tamelijk goed kan inleven in mijn doelgroep afstandsonderwijs. Er zijn heel veel situaties waarbij ikzelf onmogelijk een kant-en-klare oplossing kan geven, hun situaties zijn vaak veel moeilijker dan die van mij! Maar toch kan ik af en toe helpen de scherpe randjes eraf te halen...

Na die jaren combineren besef ik maar al te goed hoe eenzaam het soms wordt als werkstudent. De gewone student zit (bijna) iedere dag tussen de medestudenten, je ziet anderen zweten en zwoegen en je hebt begot zelfs live studiegroepen die elkaar helpen (of tegenhouden). Wanneer je lessen online volgt (of gewoon zelf studeert), heb je die sociale omgeving niet, dan moet je puur op jezelf alles zien te vinden en op te lossen. Daarom raad ik iedereen aan om je toch te wagen aan enkele colleges om mensen te leren kennen. Je hoeft geen dikke vriendjes te worden (al hebben we er hier zelfs een vriendin/babysit aan overgehouden!)…

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 
twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.
drie Ho…

I did it !

't Is echt gebeurd, ik ben afgestudeerd. Mijn laatste mijlpaal qua studeren werd bereikt, on-ge-lo-fe-lijk. Iedereen rondom me weet dat ik de afgelopen maanden dag én nacht gewerkt heb om alles rond te krijgen. Ik was geen mens meer op het einde, maar kijk, het risico dat ik nam was het waard, 't is gelukt. Dat betekent dat ik heel fier, happy en vrolijk zou moeten zijn, maar het dringt nog niet echt door. Nog even wachten op die gekheid dus.

Ik kreeg de afgelopen 30u heel veel de vraag: "En wat ga je nu allemaal doen?". Er zijn veel dingen die ik nog niet weet maar enkele dingen die ik wél al weet of zal doen.

* Neen, ik wil geen directeur worden of een hoger ambt bekleden of een ongelofelijk goed klinkende functie uitoefenen. Neen. Ik wil terug voor 500% voor de klas staan, er is speling voor welke klas dit precies is, maar ik wil mensen helpen om zelf hun opleiding te vervolledigen. Ik wil die persoon zijn die zegt "jij kan dat" en hen erdoor trekken nog…