Doorgaan naar hoofdcontent

Amai

Amai, omdat ik in september nog dacht: "Dit wordt een ongelofelijk lang jaar". En dat was absoluut niet het geval. De tijd vloog voorbij en hoewel iedere seconde drie keer zo hard aankwam, voelt het toch alsof het één grote sprint was in plaats van een marathon...

Amai, omdat ik niet wist dat iemand zo moe kon zijn. En dat is iets heel erg vreemds na jaren met heel weinig slaap door (huil)baby's. Vorige week was ik compleet uitgeput. Alles wat ik deed duurde minimum vier keer zolang en vaak gewoon op automatische piloot. Geen goede combinatie als leerkracht, ik was er ook echt niet gelukkig mee. Persoonlijk dacht ik, na een nachtje goed slapen is alles weer helemaal ok. Donderdagavond en donderdagnacht leek het echter alsof ik mentaal nergens meer aanwezig was en dat hele lijf deed raar. Dan maar 'beslist' (alsof ik kon beslissen) om vrijdag een hele dag in bed te blijven. En het hielp. Een beetje, een beetje veel, maar nog niet genoeg.

Amai, omdat ik na een crazy jaar (of al die jaren, we hebben wat uitgespookt de afgelopen 10 jaar...) op een zaterdagnamiddag in de zetel lag. Het was al een amai waard dat ik überhaupt in de zetel làg, maar 't was nodig. Meer dan nodig. Met de zondag een communiefeest op de planning, moest ik rustig blijven. We hebben enorm genoten van het feest (ik moest ook niets doen behalve lekker mee-eten, praten en genieten), en de dag nadien terug een rustdag genomen, zalig, een communie gevolgd door een feestdag!

Amai, omdat ik tot nu toe dacht dat mijn batterij nooit écht plat kon zijn. Redelijk naïef, ik weet het. Het spelen met limieten lijkt me intussen niet meer zo verstandig. Nog een week op datzelfde tempo doorgaan en ik weet begon niet wat er zou gevolgd zijn. Ik kan me inbeelden dat mensen een burn-out krijgen, of gewoon "op" zijn. Blijkbaar kan een lijf écht beslissen "en nu is't genoeg geweest". Ik ben wreed content dat het tot aan de masterproefmeet meegewerkt heeft, en tegelijk voel ik me wreed ambetant dat ik het een beetje mishandeld heb.

Amai, omdat ik drie jaar terug nooit aan een master wou beginnen omdat het angstzweet al uitbrak wanneer ik aan een masterproef dàcht. En zeggen dat ik hem nu ingediend heb, in eerste zittijd. Ik ben realistisch; misschien wordt hij niet goed genoeg bevonden. Misschien moet ik het hele ding nog herwerken. Misschien is er een kans dat er nog een halfjaar bijkomt volgend jaar. Maar tegelijk; misschien is het wél goed genoeg. Persoonlijk ben ik erg tevreden met het eindresultaat, rekening houdende met alle factoren kon ik er onmogelijk nog meer uitgehaald hebben. Duimen omhoog dat 'mijn kindje' ook een positieve score krijgt.

Amai, omdat ik vorige week al besefte dat ik mijn job (een mens zou bijna vergeten dat hij ook nog werkt) écht graag doe. Voor die klas staan, ik zou het nog steeds niet kunnen missen. Mijn inlevingsvermogen is intussen ook nog wat gegroeid; JA, ik begrijp dat het niet evident is om te studeren met een gezin (en eventueel nog te werken). Vorige week was ik dus enorm ontgoocheld dat ik niet op full speed en enthousiasme kon werken. Maar deze week komt dat volgens mij weer helemaal goed!

Amai, omdat er een kans is dat over een dikke vette maand dit verhaal ten einde is. Waar ik een drietal jaar terug overtuigd was dat ik altijd wel "iets" zou studeren/bijleren, kijk ik nu uit naar een grote leegte. Hoewel het werk natuurlijk doorgaat en het gezin ook enkel maar drukker wordt, zal er sowieso meer tijd vrijkomen. Eindelijk eens rustig een Netflixke kijken, eindelijk eens (nog) een glas kunnen drinken omdat er morgen niet gestudeerd moet worden, eindelijk geen weekends meer waarop mama nu echt moet studeren, geen treinritten naar Leuven meer, geen duizend kilo boeken die overal in huis rondslingeren, ... Geen extreem strakke dagplanning meer om alles rond te krijgen. En ik vermoed dat ik op andere vlakken heel af en toe ook eens foert zal zeggen. Relativeren en genieten, en daarna zien we wel.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hé, waar haal jij al die leuke planners?

Wie mijn IG-account volgt, ziet geregeld foto's van mijn agenda en/of weekplanner voorbij komen. Ik zal waarschijnlijk (hum) meer planners hebben dan de gemiddelde Vlaming maar zo overdreven is het allemaal niet (dat geloof ik toch graag). Ze zien er meestal heel verschillend uit omdat ik iedere week - als ontspanning - er wat in pruts; stickertje hier, tekeningetje daar, ... Het noodzakelijke (zonder plannen zou mijn wereld zot draaien) en het aangename (samen met de kindjes wat tekenen/stickeren/stempelen/... is zalig!) aan elkaar gekoppeld. Tijdens de week is er niets leuker om op een lange dag een tekeningetje van één van de (b)engels terug te zien.

Daarnaast hou ik ook een planner bij waar ik iedere week enkele kleine foto's in kleef. Ik merkte dat ik minder en minder fotoboeken maak (hell, daar heb ik geen tijd voor!) maar dat ik toch die leuke foto's (en dat zijn er heel wat) niet verloren wil laten gaan. Dus print ik zelf iedere week met de Canon Selphy enkele foto…

Plannen op papier

Op vraag deel ik enkele plannenpagina's die ikzelf gebruik. Je kan ze in PDF downloaden, wie liever een (aanpasbare) Word-versie heeft mag mij een mailtje sturen!

Veel plezier ermee!

De gezinsplanner
Dit weekoverzicht is gemaakt voor vijf gezinsleden. Ieder gezinslid heeft één rij voor de hele week. In de cel links plaats je de naam van de persoon in kwestie en vul je de kalender aan. Ideaal om aan de muur te hangen zodat iedereen kan zien wanneer hij waar verwacht wordt.
De maandplanner Persoonlijk gebruik ik deze om in drukke maanden een overzicht te krijgen over het geheel. Daarnaast durf ik hem ook gebruiken als blokkalender om aan te duiden wanneer ik welk vak studeer en wanneer ik examen heb. Als leerkracht gebruik ik hem om testen en taken in te plannen. 

Weekoverzicht met weekmenu Mijn favoriet. Ik hou van een weekoverzicht waarbij alles naast elkaar staat én ook een volwaardig vakje op zaterdag én zondag hebt.. Ik heb deze lay-out in mijn mini-happy planner en ben er zeer t…

Overstap van hogeschool naar universiteit - bloopers

"Die universiteitsstudentjes, die hebben nogal een leven hé! Die moeten bijna nooit naar de les, die moeten (bijna) geen stage doen, ze krijgen veel minder opdrachten..."

We keken er nogal op neer in de hogeschool. Wij waren degene die het echte werk deden! Wij deden ervaring op tijdens stages én moesten studeren én moesten zorgen dat alle taken op tijd ingediend waren... Die 'van den unief', dat waren verwende gastjes die af en toe eens een boek moesten openslaan.

Ik durfde dit in mijn hoofd al wat in twijfel trekken maar telkens ik een uurrooster van de universiteit zag dacht ik toch: "Amai, zo weinig les, wat doen die hele dagen?". Wat een onterechte rotopmerking. Laat ons zeggen dat ik het pas begon te snappen na een volledig jaar colleges volgen. Het tempo waarop je (Engelstalige, Franstalige...) teksten moet doornemen!

Geen voorgekauwde cursus in de meeste gevallen. Het duurde ongeveer anderhalf jaar eer ik door had dat er meestal geen 'waarheid&#…