Doorgaan naar hoofdcontent

Misschien, waarschijnlijk, hopelijk

Misschien, waarschijnlijk, hopelijk, is de komende week officieel mijn laatste week als student.

Misschien, omdat ik nog mijn thesisverdediging heb op donderdag (om 8u in het verre Leuven begot!). Je weet het niet tot je het weet, ik heb alles van a-z zelf geschreven, zelf geanalyseerd, zelf opgezocht... Uiteraard kreeg ik hulp van mijn ongelofelijk behulpzame (géén ironie, 't is de waarheid) promotor, maar ik heb er verdikke hard aan gewerkt (en op gezwoegd). En het eindresultaat vind ik best knap geworden, misschien ook een klein beetje de context (werk - kindjes - gezin - studie) meerekenen maar zelfs zonder die variabelen (jaja, de onderzoekstermen zitten er nog ingestampt) lijkt het me een mooi 'werkje'.

Waarschijnlijk, omdat ik maar één vak meer hoefde af te leggen en ik denk dat mijn metafoor die ik voorbereidde best wel goed was. Ik was erg trots op Ben, de tuinarchitect; Jos, de tuinman en Freya, mijn eigenares van de tuin. Daarnaast heb ik de hackathon overleefd, uren volop keihard werken om uiteindelijk een boeiende presentatie te kunnen geven, dat alleen verdient al 10+

Maar goed, het blijft hopelijk want je weet maar nooit (ik val in herhaling). Ten eerste zou het nogal arrogant zijn om te denken dat het gelukt is, naar mijn goesting kàn je dat gewoon niet 100% zeker weten. Ten tweede zie je zelf je eigen fouten niet meer op den duur en kan er onderweg toch een steek gevallen zijn. Ik hoop ten zeerste van niet maar tot ik het zwart op wit zie, geloof ik niet dat het binnen is. Waar ik op hoopte aan het begin van het jaar, dat is wél werkelijkheid geworden. Ik heb méér uren dan ik dacht, veel meer uren, gespendeerd aan het onderzoeken van, het lezen van, het verwerken van, het herwerken van die masterproef. Ik wou geen spijt hebben en denken "had ik maar...", dat denk ik niet, ik heb àlles (en meer) gegeven. Dus wat de uitkomst ook zal zijn, je mag me gerust proficiateren met mijn doorzettingsvermogen, dat heeft me op vlak van studeren dit jaar absoluut niet in de steek gelaten. Ook deze week ga ik nog even doorduwen om het laatste beetje dat nog overblijft eruit te persen.

Woensdagavond ga ik hopelijk voor het laatst alleen op hotel in Leuven, waarschijnlijk zal ik op zijn van de zenuwen maar misschien zal ik ook nog even genieten van "die laatste keer".

Wish me luck*

Reacties

Populaire posts van deze blog

Doe je eigen ding

Eén van de grootste voordelen aan studeren, lesgeven en een gezin runnen is dat ik me tamelijk goed kan inleven in mijn doelgroep afstandsonderwijs. Er zijn heel veel situaties waarbij ikzelf onmogelijk een kant-en-klare oplossing kan geven, hun situaties zijn vaak veel moeilijker dan die van mij! Maar toch kan ik af en toe helpen de scherpe randjes eraf te halen...

Na die jaren combineren besef ik maar al te goed hoe eenzaam het soms wordt als werkstudent. De gewone student zit (bijna) iedere dag tussen de medestudenten, je ziet anderen zweten en zwoegen en je hebt begot zelfs live studiegroepen die elkaar helpen (of tegenhouden). Wanneer je lessen online volgt (of gewoon zelf studeert), heb je die sociale omgeving niet, dan moet je puur op jezelf alles zien te vinden en op te lossen. Daarom raad ik iedereen aan om je toch te wagen aan enkele colleges om mensen te leren kennen. Je hoeft geen dikke vriendjes te worden (al hebben we er hier zelfs een vriendin/babysit aan overgehouden!)…

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 
twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.
drie Ho…

I did it !

't Is echt gebeurd, ik ben afgestudeerd. Mijn laatste mijlpaal qua studeren werd bereikt, on-ge-lo-fe-lijk. Iedereen rondom me weet dat ik de afgelopen maanden dag én nacht gewerkt heb om alles rond te krijgen. Ik was geen mens meer op het einde, maar kijk, het risico dat ik nam was het waard, 't is gelukt. Dat betekent dat ik heel fier, happy en vrolijk zou moeten zijn, maar het dringt nog niet echt door. Nog even wachten op die gekheid dus.

Ik kreeg de afgelopen 30u heel veel de vraag: "En wat ga je nu allemaal doen?". Er zijn veel dingen die ik nog niet weet maar enkele dingen die ik wél al weet of zal doen.

* Neen, ik wil geen directeur worden of een hoger ambt bekleden of een ongelofelijk goed klinkende functie uitoefenen. Neen. Ik wil terug voor 500% voor de klas staan, er is speling voor welke klas dit precies is, maar ik wil mensen helpen om zelf hun opleiding te vervolledigen. Ik wil die persoon zijn die zegt "jij kan dat" en hen erdoor trekken nog…