Doorgaan naar hoofdcontent

Ik ging naar Leuven en bracht mee...

* Een pak frustraties omtrent het openbaar vervoer en de afgrijselijke afstand tussen West-Vlaanderen en Leuven. En ook een pak relativeringsvermogen, zo ver was het nu ook weer niet, achteraf gezien.

* Een hart vol fijne herinneringen aan leuke mensen, grappige situaties en een brok nostalgie naar die opdrachten die vreselijk leken maar achteraf best wel fijne ervaringen waren.

* Een hoofd gevuld met nieuwe kennis die het er allemaal niet eenvoudiger op maakt. Zaterdag tijdens mijn mondeling examen ging het erover; ben ik veranderd als leerkracht? Ik denk (hoop) van niet, maar ik stel wel alles (nog) meer in vraag dan tevoren. Ik heb zeker wel bepaalde inzichten die ik meeneem in de verdere 'carrière' en ik deed toffe ideetjes op om in mijn klas te gebruiken.

* Een pakje doorzettingsvermogen, hoewel de finishline nog niet bereikt werd, geloof ik nog meer dan tevoren dat je - mits een serieus brok volharding - kan bereiken wat je maar wil.

* Realisme, ik weet dat er voor mij geen toekomst weggelegd is in de onderzoekswereld en dat ik het liefste gewoon voor mijn klas sta. Realisme in de zin dat ik het heel moeilijk heb om statistische affaires tot een goed einde te brengen én dat ik er eigenlijk ook niet gelukkiger van word...

* Een heerlijk gevoel, nooit meer moeten blokken. Waar ik vroeger nog dacht dat ik 'altijd wel iets zou studeren', ben ik nu overtuigd dat ik zoiets niet snel meer zal doen. De combinatie werk-gezin-studies is moordend, al is de vermoeidheid pas de afgelopen weken echt zichtbaar geworden. Geen tijd om te sporten, geen slaappatroon, teveel stilzitten, te weinig tijd om te koken, geen tijd om écht te ontspannen, nooit eens alle remmen los...

Ik zou nu al willen antwoorden op de vraag of ik het opnieuw zou doen, maar voorlopig kan ik dit niet. Pas wanneer ik écht afgestudeerd ben (hopelijk zeer binnenkort), ga ik even de eindscore opmaken; wordt vervolgd.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Doe je eigen ding

Eén van de grootste voordelen aan studeren, lesgeven en een gezin runnen is dat ik me tamelijk goed kan inleven in mijn doelgroep afstandsonderwijs. Er zijn heel veel situaties waarbij ikzelf onmogelijk een kant-en-klare oplossing kan geven, hun situaties zijn vaak veel moeilijker dan die van mij! Maar toch kan ik af en toe helpen de scherpe randjes eraf te halen...

Na die jaren combineren besef ik maar al te goed hoe eenzaam het soms wordt als werkstudent. De gewone student zit (bijna) iedere dag tussen de medestudenten, je ziet anderen zweten en zwoegen en je hebt begot zelfs live studiegroepen die elkaar helpen (of tegenhouden). Wanneer je lessen online volgt (of gewoon zelf studeert), heb je die sociale omgeving niet, dan moet je puur op jezelf alles zien te vinden en op te lossen. Daarom raad ik iedereen aan om je toch te wagen aan enkele colleges om mensen te leren kennen. Je hoeft geen dikke vriendjes te worden (al hebben we er hier zelfs een vriendin/babysit aan overgehouden!)…

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 
twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.
drie Ho…

Goodbye in vier foto's

Op vijf juli werden de resultaten van Leuven bekendgemaakt, net die dag waren we tien jaar getrouwd. Vorig jaar had ik al gezegd: "Dit vieren we niet, dat wordt misschien de rottigste dag van het hele jaar voor mij!". Ergens in januari stond ik er positiever tegenover, en bereidde ik een klein feestje voor, in't geniep. Gelukkig maar, achteraf gezien, want het werd tweemaal feest!


Genieten van eten was er in academiejaar 2017 - 2018 niet vaak bij, intussen is de knop terug om. Misschien is het tijd om terug te keren naar MissCaesar (mijn voorgaande foodblog), het is zalig om weer eens rustig aan tafel te zitten en een koffie te drinken met smaak. Dat is toch wat anders dan tien schietgebedjes zeggen in de hoop dat de heilige cafeïne zijn werk zal doen om de dag op te peppen.

Once a nerd, always a nerd. Er zijn slechtere manieren om vakantie-avonden door te brengen. De ingrediënten: een kindervrij zwembadjen, een badeendeken en een waterdichte-e-reader. I found heaven en …