Doorgaan naar hoofdcontent

Ik ging naar Leuven en bracht mee...

* Een pak frustraties omtrent het openbaar vervoer en de afgrijselijke afstand tussen West-Vlaanderen en Leuven. En ook een pak relativeringsvermogen, zo ver was het nu ook weer niet, achteraf gezien.

* Een hart vol fijne herinneringen aan leuke mensen, grappige situaties en een brok nostalgie naar die opdrachten die vreselijk leken maar achteraf best wel fijne ervaringen waren.

* Een hoofd gevuld met nieuwe kennis die het er allemaal niet eenvoudiger op maakt. Zaterdag tijdens mijn mondeling examen ging het erover; ben ik veranderd als leerkracht? Ik denk (hoop) van niet, maar ik stel wel alles (nog) meer in vraag dan tevoren. Ik heb zeker wel bepaalde inzichten die ik meeneem in de verdere 'carrière' en ik deed toffe ideetjes op om in mijn klas te gebruiken.

* Een pakje doorzettingsvermogen, hoewel de finishline nog niet bereikt werd, geloof ik nog meer dan tevoren dat je - mits een serieus brok volharding - kan bereiken wat je maar wil.

* Realisme, ik weet dat er voor mij geen toekomst weggelegd is in de onderzoekswereld en dat ik het liefste gewoon voor mijn klas sta. Realisme in de zin dat ik het heel moeilijk heb om statistische affaires tot een goed einde te brengen én dat ik er eigenlijk ook niet gelukkiger van word...

* Een heerlijk gevoel, nooit meer moeten blokken. Waar ik vroeger nog dacht dat ik 'altijd wel iets zou studeren', ben ik nu overtuigd dat ik zoiets niet snel meer zal doen. De combinatie werk-gezin-studies is moordend, al is de vermoeidheid pas de afgelopen weken echt zichtbaar geworden. Geen tijd om te sporten, geen slaappatroon, teveel stilzitten, te weinig tijd om te koken, geen tijd om écht te ontspannen, nooit eens alle remmen los...

Ik zou nu al willen antwoorden op de vraag of ik het opnieuw zou doen, maar voorlopig kan ik dit niet. Pas wanneer ik écht afgestudeerd ben (hopelijk zeer binnenkort), ga ik even de eindscore opmaken; wordt vervolgd.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Doe je eigen ding

Eén van de grootste voordelen aan studeren, lesgeven en een gezin runnen is dat ik me tamelijk goed kan inleven in mijn doelgroep afstandsonderwijs. Er zijn heel veel situaties waarbij ikzelf onmogelijk een kant-en-klare oplossing kan geven, hun situaties zijn vaak veel moeilijker dan die van mij! Maar toch kan ik af en toe helpen de scherpe randjes eraf te halen...

Na die jaren combineren besef ik maar al te goed hoe eenzaam het soms wordt als werkstudent. De gewone student zit (bijna) iedere dag tussen de medestudenten, je ziet anderen zweten en zwoegen en je hebt begot zelfs live studiegroepen die elkaar helpen (of tegenhouden). Wanneer je lessen online volgt (of gewoon zelf studeert), heb je die sociale omgeving niet, dan moet je puur op jezelf alles zien te vinden en op te lossen. Daarom raad ik iedereen aan om je toch te wagen aan enkele colleges om mensen te leren kennen. Je hoeft geen dikke vriendjes te worden (al hebben we er hier zelfs een vriendin/babysit aan overgehouden!)…

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 
twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.
drie Ho…

I did it !

't Is echt gebeurd, ik ben afgestudeerd. Mijn laatste mijlpaal qua studeren werd bereikt, on-ge-lo-fe-lijk. Iedereen rondom me weet dat ik de afgelopen maanden dag én nacht gewerkt heb om alles rond te krijgen. Ik was geen mens meer op het einde, maar kijk, het risico dat ik nam was het waard, 't is gelukt. Dat betekent dat ik heel fier, happy en vrolijk zou moeten zijn, maar het dringt nog niet echt door. Nog even wachten op die gekheid dus.

Ik kreeg de afgelopen 30u heel veel de vraag: "En wat ga je nu allemaal doen?". Er zijn veel dingen die ik nog niet weet maar enkele dingen die ik wél al weet of zal doen.

* Neen, ik wil geen directeur worden of een hoger ambt bekleden of een ongelofelijk goed klinkende functie uitoefenen. Neen. Ik wil terug voor 500% voor de klas staan, er is speling voor welke klas dit precies is, maar ik wil mensen helpen om zelf hun opleiding te vervolledigen. Ik wil die persoon zijn die zegt "jij kan dat" en hen erdoor trekken nog…