Doorgaan naar hoofdcontent

Bloed, zweet of tranen? Wat heeft het studeren nu gekost?

Er zijn mensen die het maar niet kunnen laten om naar onze drie nakomelingetjes te kijken en mij te vertellen "hoeveel ze later wel zullen kosten". Dat het erg moeilijk is om enig idee te hebben over wat verder studeren kost. Diezelfde mensen vergeten dat ik eerst en vooral ooit zelf fulltime student was en ten tweede dat ik de laatste jaren zélf mijn opleiding betaalde. Als dikbetaalde (ironie!) ambtenaar met eerdere diploma's heb je geen recht op opleidingscheques, extra ondersteuning, tegemoetkoming.... Dus als je me vraagt wat de laatste jaren letterlijk gekost hebben: véél geld! Ik betaalde volledig inschrijvingsgeld (kassa, kassa); treinbiljetten om naar Leuven af te reizen, parkeergeld voor die avonden waarop ik er enkel met de auto kon geraken, boeken, cursussen, rekentoestellen, programma's... Het kostenplaatje was lager dan een kotstudent (uiteraard), maar geregeld 'moest' ik ook op hotel. Als je om 9u 's morgens of om 8u 's morgens een mondeling examen hebt, verhoog je je slaagkansen écht door op tijd rustig aanwezig te zijn. Hoewel ik niet in de Hilton of gelijkaardige hotels huisde, die rekeningen dikten toch aan.

Quality-time, ik heb altijd geweigerd om al teveel tijd met de kleintjes te verliezen door voornamelijk avond- en nachtwerk te verrichten maar de afgelopen maanden is er toch wel een pak tijd 'verloren' gegaan op dat vlak. Dat was onvermijdelijk om die masterproef af te werken, het was kiezen voor de minst slechte versie; doorwerken en hopen dat er in de vakantie écht vakantie kon zijn, ofwel treuzelen en nog twee maanden in den blok zitten. Ik hoop ten zeerste dat het doorwerken zijn vruchten afgeworpen heeft, de vakantiestemming is hier intussen al aanwezig!

Gezondheid, hoewel ik gepoogd heb om het zo gezond mogelijk te houden, is er op dit vlak toch redelijk wat fout gelopen. Urenlang stilzitten achter de computer, dagen, nachtenlang... Het werkt niet bevorderlijk voor je lichaam. De afgelopen drie maand was er ook amper tijd om rustig te eten of veel aandacht te besteden aan gezonde(re) voeding/gerechten. Vaak was het eenvoudig om voor de klassieke Vlaamse keuken te gaan en laat die nu niet zo lief zijn voor de lijn. Ik hoor alweer anderen denken "Goh, allemaal excuses!". Voor één keer zou ik dan echt willen roepen: "DE.BOOM.IN.". Lees de feiten: werkende echtgenote (zonder poets/strijkvrouw) met drie kinderen en een meer dan parttime studie, seriously. Niet te vergeten dat ik het afgelopen halfjaar nog workshops deed voor het KinderKankerFonds, geregeld ging meehelpen op school (fruit snijden, rijden naar de sportdagen) en een communiefeest had. En dan kunt ge nog gaan zeveren over de zogenaamde prioriteiten, awel, ik heb prioriteiten gesteld en ik ben héél content met die prioriteiten. Dat ik minder content ben met de staat van mijn verpakking, dat is een feit, maar ik zou het zo opnieuw doen. Nu is't vooruit, en als ik zeg dat ook dit weer goed komt, dan komt dat ook gewoon weer in orde.

Sociaal leven, pas vorige week, na de masterproefverdediging, viel de frank dat het sociale leven toch een beetje een deuk gekregen heeft. Ik ben op zot veel plaatsen en events geweest de afgelopen twee jaar, maar steeds met de rem erop. Niet dat ik het nodig vind om telkens compleet los te gaan, maar er was altijd een verstandig stemmetje aanwezig die zei: "Nu nog zoveel uur genieten en dan weer ...". Naar gemoedsrust toe, naar volledig into-the-moment zijn, was het geheel toch wel zwaar.

Twee dagen van mijn huidige zomervakantie heeft het me intussen ook gekost. Vorige week donderdag na de proclamatie zijn we nog iets gaan drinken en ik ben twee dagen slingerziek geweest. Vollédig onterecht, ik had amper iets gedronken. Ik vermoed dat het vat met zenuwen en slaaptekort eindelijk gebarsten was.

Zonder dramatisch te willen doen, 't was een dolgedraaide rit. Onafhankelijk van de resultaten (die pas eind deze week bekendgemaakt worden), weet ik dat ik niet in de wieg gelegd ben voor wetenschappelijk onderzoek. Vroeger was ik overtuigd dat dit mijn ding ging zijn, met mijn neus tussen de boeken, nieuwe dingen opsnuiven, mee aan de wieg staan van één of andere methodologie... blijkt dit niet het geval te zijn! Ik hoef me wel nooit meer af te vragen "Wat als...", nu weet ik het tenminste. Ik moet er wel bij zeggen dat wat ik geleerd heb ongelofelijk veel bijdraagt aan mijn huidige job én dat ik met een volledig andere bril naar de onderwijspraktijken kijk. Dus sowieso was dit knettergek avontuur het waard, achteraf gezien.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Doe je eigen ding

Eén van de grootste voordelen aan studeren, lesgeven en een gezin runnen is dat ik me tamelijk goed kan inleven in mijn doelgroep afstandsonderwijs. Er zijn heel veel situaties waarbij ikzelf onmogelijk een kant-en-klare oplossing kan geven, hun situaties zijn vaak veel moeilijker dan die van mij! Maar toch kan ik af en toe helpen de scherpe randjes eraf te halen...

Na die jaren combineren besef ik maar al te goed hoe eenzaam het soms wordt als werkstudent. De gewone student zit (bijna) iedere dag tussen de medestudenten, je ziet anderen zweten en zwoegen en je hebt begot zelfs live studiegroepen die elkaar helpen (of tegenhouden). Wanneer je lessen online volgt (of gewoon zelf studeert), heb je die sociale omgeving niet, dan moet je puur op jezelf alles zien te vinden en op te lossen. Daarom raad ik iedereen aan om je toch te wagen aan enkele colleges om mensen te leren kennen. Je hoeft geen dikke vriendjes te worden (al hebben we er hier zelfs een vriendin/babysit aan overgehouden!)…

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 
twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.
drie Ho…

I did it !

't Is echt gebeurd, ik ben afgestudeerd. Mijn laatste mijlpaal qua studeren werd bereikt, on-ge-lo-fe-lijk. Iedereen rondom me weet dat ik de afgelopen maanden dag én nacht gewerkt heb om alles rond te krijgen. Ik was geen mens meer op het einde, maar kijk, het risico dat ik nam was het waard, 't is gelukt. Dat betekent dat ik heel fier, happy en vrolijk zou moeten zijn, maar het dringt nog niet echt door. Nog even wachten op die gekheid dus.

Ik kreeg de afgelopen 30u heel veel de vraag: "En wat ga je nu allemaal doen?". Er zijn veel dingen die ik nog niet weet maar enkele dingen die ik wél al weet of zal doen.

* Neen, ik wil geen directeur worden of een hoger ambt bekleden of een ongelofelijk goed klinkende functie uitoefenen. Neen. Ik wil terug voor 500% voor de klas staan, er is speling voor welke klas dit precies is, maar ik wil mensen helpen om zelf hun opleiding te vervolledigen. Ik wil die persoon zijn die zegt "jij kan dat" en hen erdoor trekken nog…