Doorgaan naar hoofdcontent

Dankjewel mevrouw de promotor

Ik had het er eerder al eens over, maar ik koos heel specifiek mijn masterproefonderwerp. Eerst en vooral stuurde ik voor de loting naar verschillende promotoren een mailtje om alvast meer informatie te krijgen over wat verwacht werd, wanneer samenkomen mogelijk zou zijn enzoverder. Hiermee wou ik zo goed mogelijk kiezen op alle vlakken: welke tijdstippen waren te combineren met mijn werk/gezin, welke onderwerpen hadden een grote meerwaarde voor mijn huidige job en hoe enthousiast mailden de promotoren terug.

Uiteindelijk bleef een top vijf over waaruit ik meedeed voor drie onderwerpen (je mocht drie keuzes aangeven en daarna kreeg je er eentje toegewezen). Ik had absoluut geen goede ervaringen met mijn academische bachelorproef, de begeleiding was helemaal niet afgestemd op werkstudenten en de ondersteuner was voornamelijk bezig om haar eigen huwelijk te plannen en had het "druk, druk, druk". Hoewel ik begrijp dat iedereen het druk heeft, vond ik het achteraf erg spijtig dat het zo gelopen was en had ik geen fijn gevoel overgehouden aan het hele proces én aan het resultaat...

Deze keer stuurde ik meteen nadat de loting bekend was een mail naar <mijn promotor>, tot mijn grote opluchting kreeg ik énorm snel antwoord terug en zag zij dit ook volledig zitten. Tijdens ons eerste gesprek vermeldde ik al over mijn doodsangst voor statistiek en over mijn negatieve ervaringen. Na dit gesprek zat mijn hoofd dan wel bomvol, ik had er vertrouwen in. Zij was enorm enthousiast over haar werkveld en daarnaast kreeg ik twee uur later al een mailtje met literatuurtips, contactgegevens van de leerkracht bij wie het onderzoek uitgevoerd zou worden en wat nuttig advies. Een topstart dus, wat een verschil!

Wat betreft mijn masterproef heb ik zeer veel steun gehad aan haar, zowel inhoudelijk (zij is dan wel de experte, ze wou dit ook delen!) als moreel ("Ge zijt goed bezig, komaan, nog even volhouden!"). Ik kan amper uitdrukken hoe dankbaar ik ben voor al onze gesprekken, de gigantische hoeveelheid mails (sorry), de keren dat we samen konden zitten om het geheel te bespreken...

Hoewel het jaar toch wel erg zwaar was (eerlijk is eerlijk), is het dankzij deze goede hulp dat ik mijn eigen limieten kon overschrijden. Stomme fouten (jap, ik ben me er bewust van...) werden met enige tact opgemerkt en kon ik aanpassen, mijn vele uren analyses werden dankbaar onthaald, en voor mijn verdediging (waarbij het angstzweet al uitbrak), kreeg ik nog een schouderklopje.

Wanneer ik bepaalde verhalen hoor over promotoren die de student als hulpje gebruiken, die geen tijd hebben om af te spreken of aan het einde nog een verrassende analyse willen toevoegen, prijs ik me zeer gelukkig dat dit allemaal niet gebeurd is. Had ik wel zo'n promotor gehad, dan zou ik waarschijnlijk écht de handdoek in de ring gegooid hebben en uitgezwaaid zijn zonder diploma.

Dus die "I did it" slaat niet enkel op "I", maar ook op mijn promotor, op de leerkracht die het onderzoek afnam en op mijn co-promotor (die voor de eindmeet nog heel wat mee geholpen heeft!). Dames, alledrie een hele dikke dankjewel voor jullie enorme hulp en de onophoudelijke mentale boost!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hé, waar haal jij al die leuke planners?

Wie mijn IG-account volgt, ziet geregeld foto's van mijn agenda en/of weekplanner voorbij komen. Ik zal waarschijnlijk (hum) meer planners hebben dan de gemiddelde Vlaming maar zo overdreven is het allemaal niet (dat geloof ik toch graag). Ze zien er meestal heel verschillend uit omdat ik iedere week - als ontspanning - er wat in pruts; stickertje hier, tekeningetje daar, ... Het noodzakelijke (zonder plannen zou mijn wereld zot draaien) en het aangename (samen met de kindjes wat tekenen/stickeren/stempelen/... is zalig!) aan elkaar gekoppeld. Tijdens de week is er niets leuker om op een lange dag een tekeningetje van één van de (b)engels terug te zien.

Daarnaast hou ik ook een planner bij waar ik iedere week enkele kleine foto's in kleef. Ik merkte dat ik minder en minder fotoboeken maak (hell, daar heb ik geen tijd voor!) maar dat ik toch die leuke foto's (en dat zijn er heel wat) niet verloren wil laten gaan. Dus print ik zelf iedere week met de Canon Selphy enkele foto…

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 
twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.
drie Ho…

Goodbye in vier foto's

Op vijf juli werden de resultaten van Leuven bekendgemaakt, net die dag waren we tien jaar getrouwd. Vorig jaar had ik al gezegd: "Dit vieren we niet, dat wordt misschien de rottigste dag van het hele jaar voor mij!". Ergens in januari stond ik er positiever tegenover, en bereidde ik een klein feestje voor, in't geniep. Gelukkig maar, achteraf gezien, want het werd tweemaal feest!


Genieten van eten was er in academiejaar 2017 - 2018 niet vaak bij, intussen is de knop terug om. Misschien is het tijd om terug te keren naar MissCaesar (mijn voorgaande foodblog), het is zalig om weer eens rustig aan tafel te zitten en een koffie te drinken met smaak. Dat is toch wat anders dan tien schietgebedjes zeggen in de hoop dat de heilige cafeïne zijn werk zal doen om de dag op te peppen.

Once a nerd, always a nerd. Er zijn slechtere manieren om vakantie-avonden door te brengen. De ingrediënten: een kindervrij zwembadjen, een badeendeken en een waterdichte-e-reader. I found heaven en …