Doorgaan naar hoofdcontent

Goodbye in vier foto's


Op vijf juli werden de resultaten van Leuven bekendgemaakt, net die dag waren we tien jaar getrouwd. Vorig jaar had ik al gezegd: "Dit vieren we niet, dat wordt misschien de rottigste dag van het hele jaar voor mij!". Ergens in januari stond ik er positiever tegenover, en bereidde ik een klein feestje voor, in't geniep. Gelukkig maar, achteraf gezien, want het werd tweemaal feest!



Genieten van eten was er in academiejaar 2017 - 2018 niet vaak bij, intussen is de knop terug om. Misschien is het tijd om terug te keren naar MissCaesar (mijn voorgaande foodblog), het is zalig om weer eens rustig aan tafel te zitten en een koffie te drinken met smaak. Dat is toch wat anders dan tien schietgebedjes zeggen in de hoop dat de heilige cafeïne zijn werk zal doen om de dag op te peppen.


Once a nerd, always a nerd. Er zijn slechtere manieren om vakantie-avonden door te brengen. De ingrediënten: een kindervrij zwembadjen, een badeendeken en een waterdichte-e-reader. I found heaven en ik moest niet eens ver lopen hiervoor...


Onze vierpotige lieveling hier in huis moest het dit jaar ook met wat minder aandacht doen. Hij legde zich er gewoon - letterlijk - bij neer tijdens de vele werk/studeermomentjes. Soms stak hij vanuit de zetel eens zijn dikke poot (een hond heeft geen duimen hé?) omhoog, alsof hij wou zeggen "Gow meiske, ge zijt goe bezig, kzal'kik wel wat rusten in uw plekke.". Soms stak hij zijn middelpoot omhoog omdat hij wou gaan slapen en dat mentaal gezien enkel lukte wanneer alle lichten uit waren. Maar bovenal stond hij 's morgens altijd weer happy en vrolijk klaar voor een nieuwe dag, wat ook wel hielp om gewoon to-go-with-diene-flow. En nu, nu staat hij samen met mij conditieloos te piepen na een flinke wandeling. We komen er wel, de Marley en ik. 

Er zal ongetwijfeld wel wat nieuws op mijn pad(je) komen, maar voorlopig (héél voorlopig), weiger ik even na te denken. Het is vakantie (haha, I'm a teacher!), en al zeg ik het deze keer zelf, het is meer dan verdiend en meer dan welgekomen (heb ik al verteld dat ik deze morgen het zitten werken voor komend schooljaar... freak). Voor ik ergens in spring wil ik héél goed nadenken wat ik écht (nog) wil doen, en bovenal genieten dat ik dit avontuur(tje) positief ten einde bracht.

Mama leert niet meer, voorlopig.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hé, waar haal jij al die leuke planners?

Wie mijn IG-account volgt, ziet geregeld foto's van mijn agenda en/of weekplanner voorbij komen. Ik zal waarschijnlijk (hum) meer planners hebben dan de gemiddelde Vlaming maar zo overdreven is het allemaal niet (dat geloof ik toch graag). Ze zien er meestal heel verschillend uit omdat ik iedere week - als ontspanning - er wat in pruts; stickertje hier, tekeningetje daar, ... Het noodzakelijke (zonder plannen zou mijn wereld zot draaien) en het aangename (samen met de kindjes wat tekenen/stickeren/stempelen/... is zalig!) aan elkaar gekoppeld. Tijdens de week is er niets leuker om op een lange dag een tekeningetje van één van de (b)engels terug te zien.

Daarnaast hou ik ook een planner bij waar ik iedere week enkele kleine foto's in kleef. Ik merkte dat ik minder en minder fotoboeken maak (hell, daar heb ik geen tijd voor!) maar dat ik toch die leuke foto's (en dat zijn er heel wat) niet verloren wil laten gaan. Dus print ik zelf iedere week met de Canon Selphy enkele foto…

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 
twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.
drie Ho…