Doorgaan naar hoofdcontent

I did it !

't Is echt gebeurd, ik ben afgestudeerd. Mijn laatste mijlpaal qua studeren werd bereikt, on-ge-lo-fe-lijk. Iedereen rondom me weet dat ik de afgelopen maanden dag én nacht gewerkt heb om alles rond te krijgen. Ik was geen mens meer op het einde, maar kijk, het risico dat ik nam was het waard, 't is gelukt. Dat betekent dat ik heel fier, happy en vrolijk zou moeten zijn, maar het dringt nog niet echt door. Nog even wachten op die gekheid dus.

Ik kreeg de afgelopen 30u heel veel de vraag: "En wat ga je nu allemaal doen?". Er zijn veel dingen die ik nog niet weet maar enkele dingen die ik wél al weet of zal doen.

* Neen, ik wil geen directeur worden of een hoger ambt bekleden of een ongelofelijk goed klinkende functie uitoefenen. Neen. Ik wil terug voor 500% voor de klas staan, er is speling voor welke klas dit precies is, maar ik wil mensen helpen om zelf hun opleiding te vervolledigen. Ik wil die persoon zijn die zegt "jij kan dat" en hen erdoor trekken nog voor ze het zelf geloven. Ik wil doen waar ik goed in ben en dat is het uitleggen, ondersteunen en mensen overtuigen dat ze iets kunnen bereiken.

* Neen, ik heb geen nood aan nog een ma-na-ma (master-na-master) of een 'serieuze' vervolgopleiding. Neen, ik zal écht niet eeuwig studeren. Maar neen, ik zal ook niet stilzitten. Ik bén al aan het broeden op nieuwe projectjes/ideetjes/... maar die gaan vooral de creatievere toer op. Denk meer richting het koken, tekenen of misschien word ik wel die barista die ik ooit wou zijn.

* Netflix. Dat is eentje die ik met plezier veel uren zal benutten. Dan hoef ik eindelijk niet meer schaapachtig te grinniken wanneer iedereen over dé serie van het moment praat. Al vond ik dat grinniken zo erg nog niet en is er helemaal niets mis met schapen.

* Koken. Geen grootkeukenmenu meer. Terug verfijning, genieten van wat er op tafel komt in plaats van te zorgen dat iedereen zijn buik gewoon voldoende gevuld is. En misschien vooral zorgen dat mijn buik weer wat minder gevuld is, 't zijn de details die het hem doen.

* Hoewel ik wel te vinden ben voor enkele feestjes (we hadden er gisterenavond al eentje die me erg bevallen is), wil ik vooral RUST. Waar ik vooraf dacht dat ik hierna zou losbreken, wil ik nu vooral eens in de zetel zitten, stressloos met de kiddies knutselen, rustig een theetje drinken, rustig een boekje lezen, rustig een serietje kijken... Rustig. Kernbegrip. En noodzaak. Dus de a-sociaalheid gaat nog even verder, ik zit in mijn bubbel en blijf even in mijn bubbel.

* Ik heb goesting. Goesting om mijn lessen volgend schooljaar eens anders aan te pakken. Goesting om op zoek te gaan naar interactie(re) dingen om mijn afstandscursisten (en ook de 'gewone' cursisten) (nog) meer kwaliteit aan te bieden. Om hen minder eenzaam te maken tussen hun boeken. Nu ik nog héél goed begrijp hoe het voelt als werk/huisvrouw/student, is het de moment om dat ijzer te smeden, nu het nog kokend heet is. 

Ik blijf hier voorlopig (?) geregeld een blogske placeren, ik vermoed dat "mama nog veel te leren heeft". We zien wel wanneer dit verhaal ten einde loopt, maar er is hier geen haast bij...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Doe je eigen ding

Eén van de grootste voordelen aan studeren, lesgeven en een gezin runnen is dat ik me tamelijk goed kan inleven in mijn doelgroep afstandsonderwijs. Er zijn heel veel situaties waarbij ikzelf onmogelijk een kant-en-klare oplossing kan geven, hun situaties zijn vaak veel moeilijker dan die van mij! Maar toch kan ik af en toe helpen de scherpe randjes eraf te halen...

Na die jaren combineren besef ik maar al te goed hoe eenzaam het soms wordt als werkstudent. De gewone student zit (bijna) iedere dag tussen de medestudenten, je ziet anderen zweten en zwoegen en je hebt begot zelfs live studiegroepen die elkaar helpen (of tegenhouden). Wanneer je lessen online volgt (of gewoon zelf studeert), heb je die sociale omgeving niet, dan moet je puur op jezelf alles zien te vinden en op te lossen. Daarom raad ik iedereen aan om je toch te wagen aan enkele colleges om mensen te leren kennen. Je hoeft geen dikke vriendjes te worden (al hebben we er hier zelfs een vriendin/babysit aan overgehouden!)…

Een thesis in fasen van een zwangerschap en een bevalling

één
Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen. 
twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed komt.
drie Ho…