Mama leert

Op vijf juli werden de resultaten van Leuven bekendgemaakt, net die dag waren we tien jaar getrouwd . Vorig jaar had ik al gezegd: " Dit vieren we niet, dat wordt misschien de rottigste dag van het hele jaar voor mij! ". Ergens in januari stond ik er positiever tegenover, en bereidde ik een klein feestje voor, in't geniep. Gelukkig maar, achteraf gezien, want het werd tweemaal feest! Genieten van eten was er in academiejaar 2017 - 2018 niet vaak bij, intussen is de knop terug om. Misschien is het tijd om terug te keren naar MissCaesar ( mijn voorgaande foodblog ), het is zalig om weer eens rustig aan tafel te zitten en een koffie te drinken met smaak. Dat is toch wat anders dan tien schietgebedjes zeggen in de hoop dat de heilige cafeïne zijn werk zal doen om de dag op te peppen. Once a nerd, always a nerd . Er zijn slechtere manieren om vakantie-avonden door te brengen. De ingrediënten: een kindervrij zwembadjen , een badeendeken en een waterdicht...

Ik had het er eerder al eens over, maar ik koos heel specifiek mijn masterproefonderwerp. Eerst en vooral stuurde ik voor de loting naar verschillende promotoren een mailtje om alvast meer informatie te krijgen over wat verwacht werd, wanneer samenkomen mogelijk zou zijn enzoverder. Hiermee wou ik zo goed mogelijk kiezen op alle vlakken: welke tijdstippen waren te combineren met mijn werk/gezin, welke onderwerpen hadden een grote meerwaarde voor mijn huidige job en hoe enthousiast mailden de promotoren terug. Uiteindelijk bleef een top vijf over waaruit ik meedeed voor drie onderwerpen (je mocht drie keuzes aangeven en daarna kreeg je er eentje toegewezen). Ik had absoluut geen goede ervaringen met mijn academische bachelorproef, de begeleiding was helemaal niet afgestemd op werkstudenten en de ondersteuner was voornamelijk bezig om haar eigen huwelijk te plannen en had het "druk, druk, druk". Hoewel ik begrijp dat iedereen het druk heeft, vond ik het achteraf erg spijtig d...

't Is echt gebeurd, ik ben afgestudeerd. Mijn laatste mijlpaal qua studeren werd bereikt, on-ge-lo-fe-lijk. Iedereen rondom me weet dat ik de afgelopen maanden dag én nacht gewerkt heb om alles rond te krijgen. Ik was geen mens meer op het einde, maar kijk, het risico dat ik nam was het waard, 't is gelukt. Dat betekent dat ik heel fier, happy en vrolijk zou moeten zijn, maar het dringt nog niet echt door. Nog even wachten op die gekheid dus. Ik kreeg de afgelopen 30u heel veel de vraag: "En wat ga je nu allemaal doen?". Er zijn veel dingen die ik nog niet weet maar enkele dingen die ik wél al weet of zal doen. * Neen, ik wil geen directeur worden of een hoger ambt bekleden of een ongelofelijk goed klinkende functie uitoefenen. Neen. Ik wil terug voor 500% voor de klas staan, er is speling voor welke klas dit precies is, maar ik wil mensen helpen om zelf hun opleiding te vervolledigen. Ik wil die persoon zijn die zegt "jij kan dat" en hen erdoor trekken ...

Aan allen die ten alle tijde gesupporterd hebben voor mij, proficiat! Zonder jullie aanmoedigingen, schouderklopjes, mentale ondersteuning... zou het zeker een nog meer hobbelige weg geweest zijn! Aan allen die niet gesupporterd hebben, ook proficiat! Jullie hadden het ongetwijfeld zelf niet makkelijk met wat je ook aan het doen was. Ik hoop dat het jullie ook gelukt is! Aan allen die samen met mij in een groepje zaten tijdens één of andere fantastische groepsopdracht, proficiat! We hebben het samen overleefd, met de nodige serieuziteit  maar ook met de nodige humor op tijd en stond. 't Was plezant om er eens niet alleen voor te staan! Aan allen die niet met mij in een groepje zaten, ook proficiat. Jullie hebben ongetwijfeld een plezante avond gemist, maar hopelijk hebben jullie ook af en toe leute gehad. Aan allen die ooit examen afnamen van mij, proficiat! Sommigen vonden het zo plezant dat ik nog eens mocht terugkeren, waar ik uiteraard begrip voor had. Anderen zagen me...

Er zijn mensen die het maar niet kunnen laten om naar onze drie nakomelingetjes te kijken en mij te vertellen "hoeveel ze later wel zullen kosten". Dat het erg moeilijk is om enig idee te hebben over wat verder studeren kost. Diezelfde mensen vergeten dat ik eerst en vooral ooit zelf fulltime student was en ten tweede dat ik de laatste jaren zélf mijn opleiding betaalde. Als dikbetaalde  ( ironie!)  ambtenaar met eerdere diploma's heb je geen recht op opleidingscheques, extra ondersteuning, tegemoetkoming.... Dus als je me vraagt wat de laatste jaren letterlijk gekost hebben: véél geld! Ik betaalde volledig inschrijvingsgeld ( kassa, kassa ); treinbiljetten om naar Leuven af te reizen, parkeergeld voor die avonden waarop ik er enkel met de auto kon geraken, boeken, cursussen, rekentoestellen, programma's... Het kostenplaatje was lager dan een kotstudent (uiteraard), maar geregeld 'moest' ik ook op hotel. Als je om 9u 's morgens of om 8u 's morgens een ...

Misschien, waarschijnlijk, hopelijk, is de komende week officieel mijn laatste week als student. Misschien, omdat ik nog mijn thesisverdediging heb op donderdag (om 8u in het verre Leuven  begot !). Je weet het niet tot je het weet, ik heb alles van a-z zelf geschreven, zelf geanalyseerd, zelf opgezocht... Uiteraard kreeg ik hulp van mijn ongelofelijk behulpzame (géén ironie, 't is de waarheid) promotor, maar ik heb er verdikke hard aan gewerkt (en op gezwoegd). En het eindresultaat vind ik best knap geworden, misschien ook een klein beetje de context (werk - kindjes - gezin - studie) meerekenen maar zelfs zonder die variabelen (jaja, de onderzoekstermen zitten er nog ingestampt) lijkt het me een mooi 'werkje'. Waarschijnlijk, omdat ik maar één vak meer hoefde af te leggen en ik denk dat mijn metafoor die ik voorbereidde best wel goed was. Ik was erg trots op Ben, de tuinarchitect; Jos, de tuinman en Freya, mijn eigenares van de tuin. Daarnaast heb ik de hackathon overl...

* Een pak frustraties omtrent het openbaar vervoer en de afgrijselijke afstand tussen West-Vlaanderen en Leuven. En ook een pak relativeringsvermogen, zo ver was het nu ook weer niet, achteraf gezien. * Een hart vol fijne herinneringen aan leuke mensen, grappige situaties en een brok nostalgie naar die opdrachten die vreselijk leken maar achteraf best wel fijne ervaringen waren. * Een hoofd gevuld met nieuwe kennis die het er allemaal niet eenvoudiger op maakt. Zaterdag tijdens mijn mondeling examen ging het erover; ben ik veranderd als leerkracht? Ik denk (hoop) van niet, maar ik stel wel alles (nog) meer in vraag dan tevoren. Ik heb zeker wel bepaalde inzichten die ik meeneem in de verdere 'carrière' en ik deed toffe ideetjes op om in mijn klas te gebruiken. * Een pakje doorzettingsvermogen, hoewel de finishline nog niet bereikt werd, geloof ik nog meer dan tevoren dat je - mits een serieus brok volharding - kan bereiken wat je maar wil. * Realisme, ik weet dat er voo...

Just kidding, ik ben niet van plan om nog verder te studeren, tenzij het echt niet anders kan. Ik kreeg deze week intussen wel enkele keren de vraag op Instagram over hoe je dit het beste aanpakt. Onder het motto "U vraagt, wij draaien", een korte omschrijving van hoe ik het parcours tot nu toe ervaren heb. 1. Kies wijs Als je beslist zoveel tijd op te offeren voor iets, kies je best een richting die je aanspreekt en waar je écht in geïnteresseerd bent. Het gaat verder dan "ik wil die job uitoefenen". Bestudeer de vollédige opleidingsprofielen, check alle vakken, wanneer moet je aanwezig zijn, waar heb je les...? Soms kan je serieus beteuterd zijn na een maand wanneer je dit niet diepgaand genoeg bekeken hebt. Zo blijkt dat sommige richtingen helemaal niet zo praktijkgericht zijn als ze doen uitschijnen in de folder. Sommige keuzes hebben heel wat (minder boeiende/minder praktijkgerichte/op het eerste oog minder  relevante) vakken die je misschien niet meteen ve...

Amai, omdat ik in september nog dacht: "Dit wordt een ongelofelijk lang jaar". En dat was absoluut niet het geval. De tijd vloog voorbij en hoewel iedere seconde drie keer zo hard aankwam, voelt het toch alsof het één grote sprint was in plaats van een marathon... Amai, omdat ik niet wist dat iemand zo moe kon zijn. En dat is iets heel erg vreemds na jaren met heel weinig slaap door (huil)baby's. Vorige week was ik compleet uitgeput. Alles wat ik deed duurde minimum vier keer zolang en vaak gewoon op automatische piloot. Geen goede combinatie als leerkracht, ik was er ook echt niet gelukkig mee. Persoonlijk dacht ik, na een nachtje goed slapen is alles weer helemaal ok. Donderdagavond en donderdagnacht leek het echter alsof ik mentaal nergens meer aanwezig was en dat hele lijf deed raar. Dan maar 'beslist' (alsof ik kon beslissen) om vrijdag een hele dag in bed te blijven. En het hielp. Een beetje, een beetje veel, maar nog niet genoeg. Amai, omdat ik na een c...

De laatste dag van april, hoezeer heb ik hiernaar uitgekeken in september. Begrijp me niet verkeerd, 't gaat allemaal al veel te snel en alle clichés zijn waarheid, we moeten genieten, je moet per dag leven en niet teveel vooruit kijken. Al van die dingen . Maar geloof mij, voor mij kan dit schooljaar niet snel genoeg voorbij zijn. Een groot voordeel van een werkstudent die in het onderwijs staat; in juli zal ik normaal eindelijk eens een maand kunnen uitblazen. Al zal ik niet teveel mogen blazen aangezien er - als alles volgens plan loopt - veel rustigere jaren qua cognitieve belasting aankomen voor mij. Hoe zit het nu? Nog ZESTIEN dagen en de thesis moet ingediend worden als je wil deelnemen aan de eerste zittijd. Voorlopig blijft dit nog steeds het plan. Vanaf morgen werk ik terug fulltime (en ja, ik start meteen met een verlofdag ;-)), woensdag hebben we een presentatie in Leuven (na mijn eigen lessen) en dus schakel ik waarschijnlijk nog een versnelling hoger. Mocht ik ee...

Beetje per beetje beginnen de puzzelstukken op hun plaats te vallen. Ik kan maar niet geloven dat ik al meer dan een halfjaar aan het schrijven ben. Geregeld komt iemand eens goed aan mijn puzzeldoos schudden, en dat is maar goed ook. Hoewel ik al serieus gevloekt heb dat ik telkens opnieuw mag beginnen, zie ik toch vooruitgang. Eindelijk. Ik denk dat het een beetje een menselijke fout is: kijken hoever je nog moet, in plaats van kijken hoever je al gekomen bent. Deze week heb ik eens alle kladwerken (ik heb letterlijk àlles bijgehouden) bekeken en zag ik dat mijn puzzel toch al heel wat mooier geworden is dan diegene die ik in december gemaakt had. Alle randjes liggen samen, met grote stukken die al opgevuld zijn en wanneer ik goed kijk, kan ik de eindfiguur al zien. Als ik héél goed kijk. Dezer dagen ben ik zeer voorzichtig met mijn puzzeldoos; ik ben bang dat er plots een aardbeving komt die alles nogmaals grondig door elkaar zal schudden. Ik heb goesting  om de secondelijm ...

De eerste pannenkoek mislukt altijd. Een thesis mislukt niet alleen de eerste keer, je moet blijven proberen, woorden toevoegen en verwijderen en met een beetje geluk vormt dit alles zich tot een eindresultaat dat toonbaar is. Soms zit er al potentieel in maar is de vorm nog niet in orde. Soms lijkt de vorm indrukwekkend maar als je ervan proeft blijkt het toch niet dat te zijn... Een thesis lijkt ook een beetje op een goeie cocktail: niet eenvoudig samen te stellen. Je kan natuurlijk één en ander samen in de mix doen, maar de finesse, die kan je zo niet verwachten. Enkel met exact de juiste ingrediënten, bereik je die topsmaak. Urenlang wikken en wegen om het dan uiteindelijk nog even over een andere boeg te gooien. Hopende dat er binnenkort wat 'leesbaars' op het scherm verschijnt. Wanneer we over gaan op de warme dranken vergelijk ik die masterproef het liefst met een koffie verkeerd. Net genoeg melk, net genoeg koffie. Geen al te extreem taalgebruik want één onderzoek m...

één Ongeveer negen maand duurt het academiejaar, de tijd waarin je geacht wordt een thesis te schrijven. Die periode lijkt op zich erg lang, maar voor je het weet nader je de 40 weken. Je kan vroeger indienen dan de deadline maar op zich blijkt het eerder een tot-de laatste-dag-opdracht te worden. Voor wie het niet lukt in die 40 weken is er nog steeds de optie om overtijd te gaan en in augustus in te dienen.  twee Het begin is erg spannend: een onderwerp kiezen, onderzoek opstarten, literatuur doorworstelen. Al die nieuwe dingen, fantastisch! Naarmate de tijd vordert wordt het echter lastiger en lastiger. Iedere seconde dwarrelen er gedachten in je hoofd, je blijft denken: nog zoveel maanden, nog zoveel weken, nog zoveel dagen. En nog zoveel te doen. De vermoeidheid steekt de kop op en niet weten wanneer alles precies eruit zal komen en op papier zal staan maakt het alleen maar spannender. Je blijft doorgaan, je weet dat het niet kan blijven duren en je hoopt dat het goed ...

Dat het drukke weken, maanden en zelfs jaren zijn, zoveel is duidelijk. Na vijf weken Leuven op woensdag is de vermoeidheid op en top aanwezig. Het 'treinen' weegt ferm door; gisteren was er alweer vertraging (+30min) waardoor de balans tussen tijd-onderweg (> 4,5u) en les (2u) nogal verstoord is. Een gesprek met de promotor leerde me intussen ook dat er nog veel werk voor de boeg is (terecht). De taken voor het 'woensdagvak' stapelen zich op en we moeten sprinten om niet achter te blijven. Al ben ik blij dat alle studenten dit beamen; het ligt niet louter aan mij. Het ouderschapsverlof komt binnenkort tot een einde, er is een projectdag op school, zaterdag geef ik nog een workshop (tvv. het Kinderkankerfonds)... En voor je het weet is je energielevel gezakt tot net niet op de grond. Enerzijds krijg ik nu geregeld de opmerking: "Nog efkes, je bent er bijna." Anderen spreken dit een beetje tegen: "Let maar op dat je niet helemaal een klop krijgt....

Laat het ons vandaag even over verwachtingen hebben. We koesteren ze allemaal, over de lijst met dingen die we willen afwerken (en volgens onze verwachtingen zullen afwerken), over dat weekend waar we van gaan genieten, over dat avondje uit dat deugd zal doen, over de kinderen die voorbeeldig rustig zullen spelen, over dat examen dat vlot zal gaan, die thesis die uiteraard zal vlotten... En dan is er zoiets als "Het leven zoals het is.". Ik vraag me écht af of het alleen maar bij mij het geval is, maar heel vaak blijft van die verwachtingen weinig over in de realiteit. Enkele voorbeelden van dit weekend. Zaterdagvoormiddag hadden we leermoment ( = een contactmomentje voor onze cursisten die in afstandsonderwijs les volgen) . Alles verliep zoals verwacht en ik huppelde pas om 13u buiten, gewoon omdat het te gezellig/boeiend was om om 12u al te vertrekken. Ik vertrek, met een warm gevoel, huiswaarts. Net wanneer ik de autostrade oprij, zie ik een klein wit briefje tussen m...

Rumbeke - Leuven: ongeveer anderhalf uur met de auto; 2u15 met de trein. Leuven - Rumbeke: ongeveer anderhalf uur terug met de auto of 2u15 met de trein. Week 1.  Ik dacht "Hé, het is krokusvakantie, die files zullen wel meevallen, ik neem de auto.". Scenario: De heenrit verliep vlekkeloos. Goede muziek op de achtergrond, zon, vol goede moed aangekomen in Leuven. Voor ik terug richting huis vertrok, checkte ik eventjes de files. Prima, net zoals gedacht, een zeer rustige avondspits. Toen sprong ik in mijn auto en hoorde ik op de radio: "Deze avondspits verloopt zeer rustig, enkel in Zaventem veroorzaakte een ongeval file...". Conclusie: toch een goeie twee uur erover gereden. Week 2.  Ik schaf me terug een Railpass aan. Goedkoper, geen files en die treinreis kan misschien nog nuttig gespendeerd worden. Feit 1: ik word ziek wanneer ik lees/schrijf/werk op de trein. Niet altijd, maar wel heel vaak. Feit 2: ik durf nogal eens de verkeerde trein nemen ( Kent...

Aan het begin van het academiejaar maakte ik een aftelkalender voor de komende maanden. Tijdens deze maanden zou ik heel hard werken om aan de eindmeet te raken. Een opleiding is geen sprint maar een marathon: vanaf het begin tot het einde moet je volhouden en doorbijten. Intussen begint onze muur nogal ferm  leger te worden; vijf maand zijn al weg! Unbelievable... Februari mag dan wel de kortste maand zijn, voor mij betekende het kickstarten aan het tweede semester. Ik kreeg mijn punten, ik startte mijn laatste vak, mijn masterproef kreeg weer wat meer vorm, ik maakte nieuwe lijstjes met ' de laatste loodjes ' (ge moogt gerust lood zeggen). Voor de derde week op rij zit ik op wacht in Leuven voor het woensdagnamiddagvak . Voor de derde keer op rij betekent dit bij het zien van andere kindjes directement heimwee naar onze knutselnamiddagen op woensdag. Anderzijds betekent dit ook wat me-time voor de les en weten dat doorduwen ervoor kan zorgen dat dit niet meer hoeft. Dus i...

Schrijven, fotograferen, tekenen, koken... het zijn maar enkele van mijn uitlaatkleppen. Volgens mij heeft iedere mens een uitlaatklep nodig, hoe groot die klep hoeft te zijn, dat moet ieder voor zich uitmaken. Ik las gisteren enkele artikels over werkstudenten en moet zeggen dat ze in grote lijnen herkenbaar waren. Wanneer je aan het werken bent, denk je al na over die paper die je nog moet schrijven of die tekst die je nog moet lezen. Wanneer je aan het studeren bent, denk je aan die strijk die nog moet gedaan worden. Ben je aan het strijken dan kijk je snel wat Netflix waardoor het hoofd nog verder maalt. Nadien ben je niet tevreden dat het huishouden weer wat op de rollen staat maar denk je aan nog honderd-en-een-dingen die je moet doen. Het heeft te maken met de huidige verwachtingen die Pinterest-borden, Facebook en andere online toestanden ons voorschotelen: wie droomt niet van hét perfécte bureau (hah, ik heb een bruine tafel met roze poten, hoe Pinterest-worthy is dàt!)?...

1. Net wanneer je denkt dat de tijd niet sneller kan gaan, steekt de klok nog een tandje bij Het tempo waaraan de dagen momenteel voorbijvliegen is onbeschrijflijk. Het zal wel een of andere complexe theorie zijn, maar hoe meer ik 'vrij' ben, hoe sneller het voorbijgaat. Ik dacht - dàcht! - dat ik in januari gezellig zou verder werken en dat ik vanaf februari geregeld tijd zou hebben voor een momentje van 'verveling'. Laat het nu nogal vervelend zijn dat dat momentje nog steeds niet gekomen is... 2. Een thesis schrijven is geen ponykamp Dit "jaartje van avontuur" begint meer en meer te lijken op een lange klaagzang over hoezeer ik het thesis-schrijven lastig vind. Hoewel, lastig is niet het juiste woord. Ik vind het boeiend, interessant, nuttig, fijn en ik wil er op zich nog jaren aan werken. Maar - here we go again - in combinatie met de rest: DODELIJK. Figure of speaking, natuurlijk, ik overleef het wel... Ja toch hé? 3. Ik ben nog stééds aan het nagen...

Het is zover, vandaag start voor mij officieel het tweede semester. Officieel want intussen heb ik de afgelopen weken niet stilgezeten. (Alsof ik dat trouwens ooit doe, ha!) Maar vandaag start mijn laatste vak van de master; het wordt ongetwijfeld een boeiend avontuur. Ik voorspel veel gezucht en gepuch, geregeld geklaag en gezaag, soms slapeloze nachten maar hopelijk vooral opluchting in juli! De thesis krijgt stilaan wat meer vorm (het werd tijd), ik moet eerlijk zeggen; die hele master, PFIEW. Ik had het toch ietwat evidenter verwacht, zelfs al was dat niet erg realistisch. Had ik alles op voorhand geweten, ik weet geeneens of ik ermee verder had gedaan. Anderzijds vallen veel puzzelstukjes - eindelijk - op hun plaats, zie ik het nut in van vakken uit de bachelor en kan ik ook meer en meer relateren aan het échte werkveld. Vooral dat laatste vind ik erg belangrijk omdat al die studiejaren toch minimum een béétje nut mogen hebben. Voor mijn laatste vak wordt verwacht dat er weer ...